Akıp giden hayatlar

Yolcusuyum şehiriçi bir otobüsün. Yavaş yavaş ilerliyoruz son durağa doğru. Camımın önünden akıyor yol ve ben bin bir çeşit hayat görüyorum…

Bir parkın önünden geçiyoruz. Banklarda oturan bir sürü bir sürü insan ve onları çeşit çeşit hayatları… Kimi sevgilisiyle oturmuş; sarılmışlar sımsıkı birbirlerine. Kimi karı koca; kaptırmışlar kendilerini hayatın dinginliğine elele. Kimi anne-baba; koşturuyorlar çocuklarının ardından. Kimisi yaşlı; seyredalmışlar etrafı kim bilir neyi anımsıyorlar geçmişlerinden. Ben ise pencerenin ardından oturmuş akıp giden bu hayatları izliyorum.

Nicesine takılıyor gözüm. Hüzünler, mutsuzluklar, kırgınlıklar, gözyaşları kadar; mutluluklar, sevinçler, gülücükler, kahkahalar görüyor ve işitiyorum. Hızlıca akan hayatların her birinden bir parça çalıyorum kendim için. İleride araladığımda geçmişi tozlu kapağını görüp hatırlamak istiyorum her birini; anlamak istiyorum o hayatlar kadar kendi hayatımın da su gibi hızlıca akıp geçtiğini. Kıyaslamak istiyorum tek tek. Pişman olmak istemiyorum hiçbir yaptığımdan ve geleceğimde yaşamak istiyorum her anımı doya doya; içime çeke çeke. Keşkeler olmadan hayatımda, sadece iyikilerle son bulmasını istiyorum ömrümün…