Aklımda kalanlar

önce gözlerini gördüm

siyah gözlerin vardı

kirpikler arasından

dalgın bakardı

hıçkırıklar ilmik ilmik

düğümlenirdi boğazında

uzaklara dalardın

dokunsam ağlardın

sonra ellerini bildim

sevdaya uzanan

dost ellerin vardı

avuçların sımsıcak

ateşler yanardı

elin elime değdikçe

ellerim ısınır

içim yanardı

içim kanardı

zaman akıp gitti

yetişemedim günlere

hatıra resimlerini

bıraktım albümlere

unuttum 

sahi

gözlerin ne renkti

unuttum

ellerin nasıldı

biz nasıldık

zaman nasıldı

her biri yaşanmış

birer hüzzam fasıldı

şimdi

ne albümlerde resmin

ne hayalimde cismin kaldı

vermek istemezdim

seni kimselere ama

zaman seni benden

zorla aldı

bana da

hayalin kaldı

*muzaffer yıldırım