Alıp başımı gitmeler

ah bu ben

3. tünel yapılınca yol daha da kısalacak değil mi abla dedi şoför

Ha evet evet öyle tabi,

Atların ayak sesleri, kızıl kahve orman içinde ki patikadan gidiyorum

Elimde tahta valiz, altmışlı yıllarda moda dergisinden fırlamış kıyafetlerim

Kırmızı kadife eldivenlerimle gözlerimi silmekteyim

Oysa bunları düşlerken ne ağlıyorum, ne bir atlı arabada seyahat ediyorum ne de saçlarım kahverengi

Kısa sarı saçlarım, altta dublo araba, candan bir şoför ile deniz kenarında bir otobandan yeni bir proje için yola çıkmışım o kadar…

İçimde ki benden mi uzaklaşıyorum yoksa sadece bir iş görüşmesine mi gidiyorum

Oysa eskidendi o heyecanlanmalar, nasıl geçecek işi kapabilecek miyim demeler

Umurumda bile değil

Sadece o araba beni götürüp geri getirecek bunu biliyorum

Denizin o dingin maviliğine bakarken aşklarım geliyor aklıma

Terk edilmekte rekor kırdığım beceremediğim yaşamlar

Çevrem mi

O da ne, tam bir facia

Etrafımda ki insanlar seksen öncesine özenip solculuk oyunu oynuyorlar

Yaşlılar nostalji yaşamak istiyor, gençler özenti

Ahhh sıkıldım artık

Gitsem mi diyorum bu ülkeden

Kaç kere gitmişliğim oldu

Bir çocukları özledim

Gidemedim bu yüzden

Başka ülkeleri kendi içimde kurmaya karar verdim işte

İşte o yüzden pastel renkli dünyanın içinde altı araba ile seyahat edip alıp başımı gitmeler…

Biraz Mimar Biraz Teyze, Biraz Hala Biraz Avcı Çok yazar... Bayağı okur... Ma..