Analar

Her zaman, her yerde, her durumda, her türlü fiziksel veya ruhsal acı karşısında “ Ah anam ! “ diye ünlememiz boşuna değil.

Doğada başka hangi canlı isteyerek, severek, zevkle, gönülden ve yakınmadan bu kadar eziyete, acıya, zorluğa, yorgunluğa, fedakarlığa, zahmete katlanır? Anneler tabii ki…

Annesi tarafından bu kadar uzun süre her şeyiyle bizzat ilgilenilerek yetiştirilen başka bir canlı yok, insandan başka. Doğumdan önce başlar ve bir ömür sürer gider.

Her çığlıkta başucunda biterek yavrusu için uykusuz geceler geçiren,

Evladını her koşulda sevgiyle donatan,

Balasının kadasını almaya, ona kurban olmaya dünden razı olan,

Çocuğunun canı yandığında içine ateş düşen, gözünden sakınan, o doymadan yemeyen,

Yavrusunun başarısında göklere uçan, o mutlu olduğunda dünyalar bağışlanmış gibi hisseden,

Planlarını, hayallerini çocuklarına göre yapıp kendini unutan,

Ayrılıkta hasretin katmerlisini çeken, özlemin en harlısını yaşayan,

Hastalıkta kuzusunun başucunda ayrılmayan, dertleriyle bin beter kederlenen,

Gözlerinde hiç büyümediğimiz, parmağımıza diken batsa yüreklerine hançer saplanan,

Evlenip giderken onları yalnız bıraktığımızda her gün“Acep evladım mutlu mudur ? “ derdine düşen,

Hamuru bolca bencillikle yoğrulmuş insanın anneliğinde bu duygu yoktur. Onlar evlatları konusunda her zaman diğerkamdırlar.

Koca bir ömrü evlatlarına adayan annelere sevgi ve saygının en fazlasını sunalım. Gerçi onlara olan borcumuzun ödenmesi zor; ama onlar bununla bile fit olmaya razıdırlar.

   ….” Anama ah anama,

         Dayanamam anama,

         Acısı kesilirdi,

         Eli değse yarama…”

Bir türkünün bu bölümünde belirtilen ve yaralarımıza derman olan, sağaltan ellerinden hürmetle öpelim analarımızın.