- Kategori
- Şiir
Anla...
Ağlıyorum yine...
Sessizce... Kimse duymadan
Karanlıklara boğuldum yine...
Kimse fark etmeden
Özledim seni yine...
Sen bilmeden
Yağmurların peşinden gittim yine...
Sana getirdi beni
Delice esen rügar alıp götürdü beni yine...
Uzak... Senden çok uzak diyarlara
Tutsak etti beni yalnızlığa yine...
Kurtaramasın diye kimse
Ama bir gün aşkın gelip kurtardı beni
Yağmurları takip ettim yine...
Bir elimde aşk, bir elimde gözyaşlarım
Bu sefer alıp götüremedi beni deli rüzgar
Pes etti belkide...Bıraktı peşimi
Çaldım kalbinin kapısını...
Açıldı kap, ağıırr ağırr..
Ölüm sessizliği hakimdi koca evrene
Neden!?
Girdim kalbinden içeri...
Hala ses yoktu..
Ama olmalıydı..
Ben kalbimi vermiştim sana..
Nerede onun sesi?
Bir anda ağlama sesleri yankılandı...
Arkamı döndüm..
Kalbim köşeye sinmiş ağlıyor
Neden ağlıyordu kalbim? Sordum
Seni gösterdi bana..
Yanında başka bir kalp,
Birde kalbimde açtığın yaraları..
Bir daha asla kapanmayacak yaraları..
Canım acıyor...
Durmadan kanıyor kalbim..
Gözyaşlarım derdime derman olmuyor artık..
Seni her özlediğimde...
Bana kokunu getiren rüzgar da yoktu şimdi..
Yağmurlarda yoktu...
Onlarda senin gibi terk etmişti beni..
Karanlık kayboldum yine yavaşça..
Geride yaralı bir kalp ve onun başında cansız bir beden bıraktım
Belki bir gün senda çekersin benim çektiklerimi..
Belki seninde acır kalbin..
Boğulursun gözyaşlarına..
Senide terk eder herkes..
Uğruna beni bıraktığın kal seni bırakıp gider...
Aynı senin gibi oda başka kalbi sever..
O gün anlarsın ne çektiğimi..
Hissedersin hissettiklerimi..
Ve anlarsın neden senden hala nefret edemediğimi...
Sessizce... Kimse duymadan
Karanlıklara boğuldum yine...
Kimse fark etmeden
Özledim seni yine...
Sen bilmeden
Yağmurların peşinden gittim yine...
Sana getirdi beni
Delice esen rügar alıp götürdü beni yine...
Uzak... Senden çok uzak diyarlara
Tutsak etti beni yalnızlığa yine...
Kurtaramasın diye kimse
Ama bir gün aşkın gelip kurtardı beni
Yağmurları takip ettim yine...
Bir elimde aşk, bir elimde gözyaşlarım
Bu sefer alıp götüremedi beni deli rüzgar
Pes etti belkide...Bıraktı peşimi
Çaldım kalbinin kapısını...
Açıldı kap, ağıırr ağırr..
Ölüm sessizliği hakimdi koca evrene
Neden!?
Girdim kalbinden içeri...
Hala ses yoktu..
Ama olmalıydı..
Ben kalbimi vermiştim sana..
Nerede onun sesi?
Bir anda ağlama sesleri yankılandı...
Arkamı döndüm..
Kalbim köşeye sinmiş ağlıyor
Neden ağlıyordu kalbim? Sordum
Seni gösterdi bana..
Yanında başka bir kalp,
Birde kalbimde açtığın yaraları..
Bir daha asla kapanmayacak yaraları..
Canım acıyor...
Durmadan kanıyor kalbim..
Gözyaşlarım derdime derman olmuyor artık..
Seni her özlediğimde...
Bana kokunu getiren rüzgar da yoktu şimdi..
Yağmurlarda yoktu...
Onlarda senin gibi terk etmişti beni..
Karanlık kayboldum yine yavaşça..
Geride yaralı bir kalp ve onun başında cansız bir beden bıraktım
Belki bir gün senda çekersin benim çektiklerimi..
Belki seninde acır kalbin..
Boğulursun gözyaşlarına..
Senide terk eder herkes..
Uğruna beni bıraktığın kal seni bırakıp gider...
Aynı senin gibi oda başka kalbi sever..
O gün anlarsın ne çektiğimi..
Hissedersin hissettiklerimi..
Ve anlarsın neden senden hala nefret edemediğimi...
- Toplam blog
- : 112
- : 512
- Kayıt tarihi
- : 05.08.10
Yazarım, çizerim... Hayalperestin önde gideniyim... Uykuya aşka aşık olduğumdan daha çok aşığım....