- Kategori
- Edebiyat
Anlam üzerine
Hani, şiirin de bir tadı vardı, bir anlamı... Acı, ömürlük bir ağaç gibi dal yenilerken içimde. Korkutucu bir heyecanı vardı, en üşüten rüzgarlar aleyhimde eserken...
Sevilesi bir şeydi şiir. Üstelik verdiği baş edilmez yorgunluk da gözümde değildi. Yazmak bir limana tünemekti. Yine de hırçınlığı su götürmez denizlerden kurtulamazken...
Bile bile çarpardım kayalıklara, dalgalara göz yumardım. Aklıma gelmezdi devrileceğim. Ya da, belki buna bile razı olmuştum.
Neden sonra, içime vuran acı ağzımın tadına bulaştı. Dilim damağım yandı.
Hani şiirin de bir tadı vardı, bir anlamı olmalıydı...
Şimdi içimdeki acı ağacı yaprak mı döküyor ne...
Ya, o kuruyor yada ben...