Anlamadılar

Ölüm var sonunda bunu kimse düşünmedi.Kırıverdiler taze bir filizi güzel çiçeği uğruna, basıverdiler karıncalara,kesiverdiler güzelim ağaçları,su vermediler bir kediye,bir lokma ekmek atmadılar,bir köpeği sevmediler şefkatle başını okşayarak,bir çocuk sevindirmediler küçük bir oyuncakla,gökyüzüne bakmadılar kana kana,çekmediler mavilikleri içine tutmadılar sevgiyle bir eli,sonsuza kadar var gibi hep sonrayı düşündüler bugünü yaşamadan.

Öyle bir hırs sardı ki öyle bir kıskançlık öyle bir bencillik dünya kendilerine ait sandılar. Gözlerinde sisli bir perde,güzel olan ne varsa silindi, burnunun ucundakileri görmediler.

Kandılar üç günlük dünyaya,hep var gibi sonsuz gibi,yaşarken öldüler haberleri olmadı.Kaç saat,kaç dakika var bilmeden gitmelere,iki kelime edemediler sevgiye dair..

Bu dünya iyilerin hatırına döndüğünü anlamadılar,kaybettiler kaybettiklerini anlamadan. Oysa götürecekleri iki metre kefendi, bir de dopdolu bir yürek anlamadılar...