Anneciğim melek oldu

Merhabalar,

Bu gün sizlerle acı bir günümü paylaşmak istedim.

Aslında böyle günleri sizlerle pek paylaşmak istemem ama kendimi burada bir birey ve MB’ de bir aile olarak kabul ediyorsam, böyle günleri de paylaşmam gerektiğine karar verdim.

Aslında yazımı hiç uzun yazmak istemiyorum.

Bu gün Can Annemi melek olup uçurduğumuzun 13.yılı, evet 13 yıl önce bu gün Annemin dünyadan ayrılışının yıldönümü ve ben çok çok üzgünüm, tüm hatıraları tekrar canlandı beynimde,

Annem 7 çocuk anası, tam bir Türk anasıydı, bizlere kol kanat olurdu her ana gibi, öldüğünde

Sadece 7 çocuğunu öksüz bırakmadı, dört gelini, bir damadı ve on iki torununu da öksüz bıraktı.

Biz ailece Anneciğimizi çok seviyorduk. Çok sessiz, az konuşan ama çok iş yapan anaların anasıydı.

Gelinlerini kızı gibi gören bir kayınvalide idi, gelinleri de onu çok seviyorlardı bunu sevgi ve saygıları

İle birebir anneciğimize hissettiriyorlardı.

Torunları da onu çok seviyordu çünkü onlarla çocuk da olabiliyordu annem, hepimiz onu çok seviyorduk, en çok ta ben, çünkü; ben anneciğimin en küçük çocuğu idim, ona göre tekne kazıntısı idim, anneciğim bana öğle derdi.

Hiç unutmuyorum bir gün ablam anneme ‘Anne en çok hangi çocuğunu seviyorsun?’ dediğinde,

Annem ‘Mavi boncuk kimdeyse onu çok seviyorum’ dedi.

Ben hemen üstüme çekip ablama ‘tamam işte beni seviyor, çünkü mavi gözler bende’ demiştim,

Anneciğimde kıs kıs gülmüştü.

Şimdi onu çok özlüyorum, 13 yıl geçmesine rağmen acısını hala içimde derin olarak hissediyorum.

Yarın Allah nasip ederse mezarına gidip ziyaret etmek istiyorum, yanı başında dua etmek istiyorum,

Ağlamak istiyorum, Anneciğimi çok seviyorum.

Sevgili Anam, Nur içinde yat, Allah Rahatlık versin, tüm dualarım seninle ve can Babamla, orada

İkinizde çok mutlusunuz, huzurlusunuz bunu hissediyorum.

Son sözüm; Melekler Yüreğinizden öpsün,

Sevgiler,

Hülya