Anneler Günü

Elimde bir defter, bir kalem ve gözlerimde nem.

Bir bir dökülür kelimeler. Sararmış kâğıtlar, solmuş satırlar. Heceler kırık. Kırık dökük duygular.

Anlatsam şimdi!  Anneler günü nedir? Niyedir? Nereden gelir? Anna Jarvis kimdir? Anneler gününü kutlamayı niye önermiş? Rant ekonomisine kurban verdiği önerisini kurtarma mücadelesini neden kaybetmiş? Yaşama nasıl veda etmiş?

Gece yarısını az bir zaman geçmişti ki, bir mesaj düştü sayfama.

‘’Bir tek annem olsun, bana bir şey olmaz.’’

Uzaktaydık ne zamandır, ayrıydık oğlumla. Özlem doluydu yüreğim anılarıyla.

Bu özel günde; Kızım, damadım, torunum yanımda da olsa…

Yaşları zapt edemedim, ne kadar kendimi zorlasam da.

Anlamı çok bu günün, mutluluğu tarifsiz, anlatımı ise imkânsız.

Amma!!!

Kutlarken sevdiklerinle.

Hüzün kaplıyor benliğimi birdenbire.

Yolunu yitirmiş nice kadınlar giriyor düşüncelerimin içine.

Ya da demir parmaklıklar ardındaki çilekeş, bahtı kara, kader mahkûmu kadınlar.

Yavrusunu yitirmiş, mezarı başında yaş döken acılı analar. Artık asla kavuşamama duygusunun içinde, yürekleri burkulanlar.

Yetiştirme yurtlarında, çocuk yuvalarında anasız, ana kokusuna hasret çocuklar.

Terkedilen yavrular. Ve… Onları terk eden ya da terk etmek zorunda kalan analar. Yıllar sonra pişmanlıkla, yanıp yakıla arayıp da bulamayanlar.

Feleğin sillesi ile sokaklara savrulan biçare yavrucuklar…

Yıllarca bin bir meşakkatle, yarı aç, yarı tok, yoktan var edip çocuklarını büyüten ve o çocuklar tarafından yalnızlığa veya huzur evlerine terk edilen analar. Değil bu gün, her gün yol gözleyen, her gelenle avunmaya çalışan ama geceleri gözyaşlarına boğulan analar.

Sevmeye doyamadıkları annelerini vakitsiz yitirmiş evlatlar.

Doktor kapılarını aşındıran, evlat hasreti ile yanıp tutuşan kadınlar. ‘’Anne’’ sözünü duyabilmek için yıllar yılı çırpınanlar.

İşte ben, bu özel günleri kutlamaktan kaçınıyorum. Kutlarken vicdan azabı ile kavruluyorum.

‘’Anne’’ olabilmek için verdiğim uzun ve yorucu mücadeleyi unutmadan, yavrularımdan bu sözü duyabildiğim ve bana bu şansı verdiği için, Yaradan’a şükrediyorum.

Amma!!!

Hüzünlüyüm.

Bireysel mutluluk değil beklediğim, ortak paydada mutluluğu paylaşabilmek tek dileğim.

Her çocuğun annesi, her annenin evladı olabilmeli aciz yüreğim.

Bir demet kır çiçeği ile bu günü herkesle ama herkesle birlikte sevgiyle ve ümitle kutlayabilmeli, yaşayabilmeliyim.

Yüreğinde sevgi dolu tüm annelerin Anneler günü kutlu olsun.

Bir gün değil yaşadıkları her gün…

Ayşen Arslangiray Kura

14 Mayıs 2012