- Kategori
- Güncel
Anneler günü
Laf olsun diye yazmak istedi canım. Uzun uzadıya bu günün anlam ve önemi üzerine söylem çekmeye niyetim yok açıkçası. Yalnızca bugün için niyetim bir iç hesaplaşma ya da ne kadar önemsememeye de çalışsam içimdeki koşullanmanın birazcık olsun dışına çıkabilmek. Belki de hepsini yerli yerinde ve zamanında yaşamanın getirdiği doyumu paylaşmak altta yatan niyetim. Ya da ara sıra temas ettiğim kızgınlık da yerini bulsundur dileğim. İllaki bir neden arayıp bulmam gerekmiyor. Değil mi?
Öyleyse bu güne geleyim. Zihnimde bir sürü fotoğraf eşliğinde kare kare kutluyorum geçmiş anneler günlerinde bugünkü anneler günümü. Çünkü bugün kutlanacak ne annem ne de beni kutlayacak oğlum yanımda. Aslına bakarsanız yalnızca bugün için ortada kutlanacak bir şey olduğuna da inanmıyorum. Maksat muhabbet olsun.
Yıllarca cennet bile annelere vaad edilen kutsal hükümler arasındayken, üstelik ben de buna talipken bir başka gelirdi bana anneler günü diye kutlanan gün. Bugün bir başka geliyor, yarın daha bir başka gelecektir eminim. Fakat bir şeyden daha eminim cennet vaadine bir daha kanmayacağıma. Kendi cennet ve cehennemine tanık olmuşsan; üstelik kendi annenin ve oğlunun cennet ve cehennemini de empati kurabildiğin kadar gözlemleyebilmişsen, gerçekten bu vaat çok anlamsız geliyor. Bana göre insan olmanın doğasına da ters düşüyor. Neyse, bunlar derin konular. Fazla dallandırıp budaklandırmaya gerek yok. Ben yine kendime döneyim.
Beni sık sık öpüp koklayan, sarıp sarmalayan bir annem olmadı. Hep meşguldü. Gerçekten çok telaş içindeydi kuzum. Hep koşuştururdu. Yemek içmek, temizlik dışında bir de tüm sülalenin dikişleri ondaydı. Mükemmeliyetçi bir insan olduğu için de hep gergindi. Bana dokunması genelde cimcik atmayla gerçekleşirdi. Aslında ona da pek gerek kalmazdı. Genelde “ GÖZLERİME BAK” eşliğinde çakmak çakmak açılan o gözler durdurmaya yeterdi uygunsuz davranışları. Ona göre de zaten ben hiçbir zaman uygun davranışlarda bulunmadım. Hep dik başlıydım ve ne yazık ki hala da öyleyim. Ne yazık ki demem gerçekten o etiketten kurtulmak istediğimden.
Aslına bakarsanız zaman zaman bu özelliğimi över de. Örneğin, çoğu kadının ona göre tek başına halledemeyeceği çoğu şeyi tek başıma hallettiğim için koltukları kabarır bazen. Çıtam öylesine yüksek anlayacağınız. Diyorum ya, insan halleri. Ben bunu olumsuz yönünden aldığımda kendi cehennemimi; olumlu yönünden aldığımda kendi cennetimi yaratıyorum. Buna göre de annemin cennet ve cehennemine aracılık ediyorum. Ardından bu oğlumla ilişkime sirayet ediyor derken kuşaktan kuşağa aktarılıyor ata mirası.
İnanın, bas bas bağırdım annem gibi anne olmayacağım diye; fakat bugün zaman zaman ona gıpta ettiğim çok oluyor annelik konusunda. O kısım da oğluma konu olarak kalsın, diyelim şimdilik oradan kaçışa geçelim. Ne de olsa, bu günanneler günü. Dolayısıyla öncelik BENİM ANNEM!
- Toplam blog
- : 423
- : 186
- Kayıt tarihi
- : 10.10.11
İkbal Özlen DİNÇERLER. 14.02.1960 doğumlu. izmir Kız Lisesi Edebiyat Bölümünü okudu. Buca Eğitim ..