- Kategori
- Gündelik Yaşam
Annem için
Elif'in çektiği ilk fotoğraf ve bu yazıya çok uygun!
Kadın olmak zor, hem de çok zor. Binlerce örnek var ama ben bugün gördüğüm bir gözü çok beğendim. Onu anlatmak istiyorum. Oysa onun gözlerinin içinde ciddi bir hüzün vardı, bir o kadar yılmamışlığın verdiği bir kudret fışkırıyordu.
Kadının hası değme erkeğe on basar, erkek düşmanı falan değilim aksine herkes kendi tarafının kahramanı olursa çok daha mutluluk duyarım. Bugün keyifli sohbet, boğaz manzarası, yürüyüş vs derken evime gelmek için minibüse bindim. Bir kadın bir erkek yaklaşık 50-60 kg. civarında olan, altı tekerlekli içinde tekstil ürünleri olan pazar taşıma arabasına benzer bir şeyle minibüse yerleştirdiler. Aklımdan evlerine giden kişiler olarak düşündüm. Kadın önümde oturuyor, sanırım kırk yaşlarında olmalı. Ela gözleri, bir sinema oyuncusundan daha anlamlı ve derinliğinde çok şey var. Aslında fiziki kuvveti çok da yerinde değil benden biraz daha sağlam. İzliyorum kendisini nerede inecek diye merak ediyorum. Eli, sürekli sermayesi olan eşyasında, sebebi de insanlara rahatsızlık vermemekten kaynaklanıyor. Çalışkan ve çok gururlu birisi olduğu belli oluyor. Akşamın o saatinde belli ki zor bir yaşam biçimi var. İnmesi gereken yere geldiğinde kimsenin yardımı olmadan indirmeye gayret ediyor, kesinlikle onu yapacak güçte kudrette duruyor. Bir bey ve bir bayan yardım edip indirdiler. Çok farklı bir his yarattı bende anlatabilir miyim bilmiyorum.
Bazı kadınlar var ki, sana yaşamdan hiç korkmaman gerektiğini ispat ediyor. Annem sanırım böyle güçlü bir kadın. Özellikle bizlerin küçük yaşlarında çok çalışırdı. Ben annemin yaptığı işleri yapamazdım. Dinlenmiyorsun diye kızardım, o da ben bu işi yapmazsam kim yapacak derdi. Bende susmak zorunda kalırdım!
Böyle yoktan var eden kadın çok. Beni etkileyen o yüksek duruşları sanırım. Hepimiz bazen gücümüzü kaybederiz. Oysa biz insanlar çok geniş donanımlara sahibiz. Bunlar edinmiş olduğumuz eğitim ve diplomalar değil, belki genlerimizden beklide yaratılışımızdan kaynaklanan kudretimiz.
Bizler hep güzel şeyleri düşeriz, aslında onu da hak ediyoruz. Galiba istenmeyen durumlar hep zor zamanlar. Böyle dönemlerde kendimi bir mağarada düşünürüm ve orada mutlaka iğne deliği kadar da olsa ışık vardır. Bence püf nokta, ışığın geldiği noktayı derinleştirmeden ışığın içinden hayata süzülmesi marifettir. Bu da ancak kendi kudretini kendine sunarsan olur.
Bu kadın da bence böyle biri, eminim bugün yorgundu. Evine gittiğinde o eşyayı başka yere taşıyamayacak kadar da bitkindi. Aynı zamanda bir erkek kuvveti kadar kudreti vardı.
Umarım bir gün konuşma fırsatım olur ve kendisinin ne denli güçlü ve saygın olduğunu belirtmek isterim.
Hiçbir gül bahçesi emeksiz cennet olmuyor. Emeğin yoksa gülün ne kıymeti var!
Böyle bir şeydi.
Türkan Uçar
- Toplam blog
- : 9
- : 433
- Kayıt tarihi
- : 21.09.08
İktisat Fakültesi, Kamu Yönetimini bitirdim. Yazmayı, okumayı, yeni yerler keşfetmeyi seviyorum. ..