Artık özgürsün!

Kafese girme sakın! Sen ki özgürsün artık, kanat çırpmalısın gökyüzünde!

Öptüm gözlerinden usulca, beyaz güvercinimi serbest bıraktım kendi ellerimle...

Gözlerimle bir süre dalgın dalgın seyre koyuldum...

Önce şaşkındın bakınırken çevrene, kısa bir süreliğine ne yapacağını düşündün ya da ben öyle sandım...

Sonra farkettin kanat çırpmanın cazibesini, süzüldün huşuyla ve karar verdip,

Uçup, gidiverdin maviliklere,

Uzunca bir süre dönmeni bekledim, camı hep açık bıraktım dönersin diye...

Düşlerime bile girmedin inatla.

Sonra,

Hiç birşeyi sahiplenmemeyi öğrendim.

Günü geldiğinde çekip gitmek zorundalar nasılsa...

Ne çocuksu gülüşün, ne çok sevdiğim çiçeğim

Ne sevdan, ne de sevdam

Baki kalmaz hiçbirşey farettim geçte olsa

Azad ettim seni de herşey gibi

Uçup git, özgürlüklere, maviliklere

Süzül gönlünce, dansa koyul esrarengizliklerinle

Artık,

Gittiğinde ardından tez gelesin diye su dökmüyorum gözlerimle

Çığlıklar atmıyorum içten, ağlamaklı

Sabah uyandığımda yeniden dönecekmiyim diye düşünmüyorum evime

Uzun vadeli planlar yapmıyorum kendimle...

Telefonuma bakmıyorum sabırsızlıkla dolu

İşin garibi yollarınıda gözlemiyorum artık.

Aklıma geldiğinde sadece gülümsüyorum gözlerine

Ne sitem, ne kırgınlık, ne öfke...

Azad ettim kendimi de sen gibi

Varsın ömrüm sensiz geçsin

Affettim seni de kendim gibi

Yolum, yolun açık olsun masmavi denizler gibi...

Dönmek, soluklanmak istersen eğer biliyorsun ki cam hep açık...

Hangi sözcük anlatır ki benliklerimizi... Ya da kim tanır ki kendini tam manasıyla... Bazen, hırçınl..