- Kategori
- İlişkiler
Aşk bitti, şimdi beklemek zamanı!
Yaşamın içinde yerimizi almaya çalışırken, beklentilerimiz olmalı mı yoksa olmamalı mı? Bu soru son günlerde çok fazlaca takılır oldu aklıma... Hala da cevap bulabilmiş değilim işin açıkçası. Birşeyleri yaparken karşımızdaki ister bir insan olsun, ister emeğimiz olsun, isterse hayat olsun bir karşılık bekleyerek mi başlamalıyız yaptıklarımıza, yoksa bir atasözünün dediği gibi "iyilik yap denize at, alık bilmezse Halik bilir." mi demeliyiz? Kastettiğim sadece yapılan iyiliklerin karşılığını beklemekte değil, kastettiğim hayatın her karesinde birşeyler bekleyerek yaptıklarımız...
Başarılı olmak için çok çalışırsın ama çalıştığın işyerinde gelmeyi beklediğin pozisyona bir başkası getirilir. Böyle bir durumda kaybetmiş mi olursun? Kazancın hiç yok mudur? Ya da birinin en zor anında yanında olursun, senin zor dönemin devreye girdiğinde ise o insan, senin onu umursadığın kadar umursamaz seni! Kırılırsın... Hatta vakti zamanında verdiğin desteğe pişman olursun. Doğru bir pişmanlık mıdır bu? Sen bu iyiliği yaparken kendi zor anının da geleceğine dair bir ince hesap içine girmiş olabilir misin?
Ve aşk... Beklentilerin bir bileşkesi olabilir mi acaba? Gözü kapalı aşık olduğun adamı ya da kadını beklentilerin cenderesine sokmak mı gerekir yoksa sokmamak mı? Karşımızdakini, istif eder gibi bir düzene sokmak, kendi istediğimiz şekilde görmek midir aşkın son kertesi? Bu an gözümüzün açıldığı ve ayaklarımızın yere bastığı an mıdır yoksa? Tabii ki başka bir deyişle aşkın bittiği an mıdır beklentilerin başladığı anlar? Merak ediyorum...
Acaba beklentiler mi aşkı öldürür yoksa aşk zaten bittiği için mi beklentiler sesli ve hatta bağıran cümlelere dönüşür? Biraz evvel epey önce yazdığım ve şimdi elime geçince yeniden okuduğum bir şiir sanki sorularıma cevap gibi oldu. Anlayacağınız, ben anlayacağımı anladım yine kendimden yola çıkarak…
Bir de siz anlayın bakalım…
Beklediğim heyecan yok sesinde…
Ve beklediğim ışıltı gözlerinde…
Sanıyorum…
Bizi uzaklaştıran da bu…
Beklentilerim olduğu müddetçe de
Uzaklaşacağız…
Varmayacak yollarımız birbirine…
Ben bekleyeceğim…
Sen o beklediğim olmayacaksın hiç…
Ben ellerim bağrımda bekleyerek
Katılaşacağım…
Sen beklediğim olmayarak
Uzaklaşacaksın…
Zaman gelecek
Sen ve ben
İki uzak sevgili olarak
Zamanın bir yerinde öylece…
Evet… Öylece…
Asılı kalıvereceğiz…
Hiç kıpırdamadan...
Hüzünlü bir fotoğraf gibi…
- Toplam blog
- : 5
- : 656
- Kayıt tarihi
- : 26.11.06
İstanbul'dayım, finans sektöründeyim... Sırlarım var paylaşmak istediğim... Kendi sırlarım... Öğrend..