Aşk'ı Hayal-et ''Hayalet''

Gündüz kendini geriye çekerken gece üzerime çökmeye başladı..

Sahildeki balık lokantasından son çıkan müşterilerin kahkahalarını duyuyordum uzandığım yerden.. Belli ki hepsi keyifli bir sarhoşluk içindeydi..
Kim bilir kendilerince bugece nelere ve kimlere kadeh kaldırdılar?
Hangi hatıralara ah'lar çekildi, tütünler yakıldı ve hep eskiler anıldı?

Bu akşam hiç üşenmedim. Kendi mangalımı kendim yaktım ve kendi balığımı kendim pişirdim.. Hiç unutur muyum? Çinekopların yanaklarını sadece senin için yedim..

Sabah sahilde yürürken karşı köşkün bahçıvanıyla karşılaştık.. Köpekleri dolaştırıyormuş.. Gayri ihtiyari selamlaştık ve hemen ardından, Albay Şefik Beyin hal ve hatırını sordum ki yüzünün ifadesinin değiştiğini farkettim ''Sizlere ömür'' dedi..

Anlıyacağın bizim Albay Şefik Bey'de, rahmetli olmuş, köşkün hayaletlerine karışmıştı..

Nedense kasabadaki herkes, hele de akşam ezanından sonra, köşkün etrafından geçmeye çekinir, eğer mecbur kalmışlarsa, tir-tir titrer, korkarak hızlı adımlarla ilerlerdi..

Bir tek ben, an cadı halimle, pörtlemiş gözlerimle köşkü ve bahçesini tarayarak ve bir yandan da iki dudağımın arasında mırıldadığım Rahmetli Ninemin öğrettiği Arap'ça duaları okuyarak geçerdim.. Şimdi düşünüyorum da her zaman eskiye ve yeniye çok meraklı olduğumu daha net farkediyorum..

Çocukluğumdaki o geceyi, unutmam mümkün olmayacak.. Şefik Bey, genç bir Teğmen'di o zamanlar.. Aylardan Haziran'dı. İlk yaz akşamlarından biriydi ve Şefik Bey, ilk eşi olan Zuhal Hanımla evleniyordu.. Köşkte, bütün kasabayı merakta bırakacak bir telaş sürmüştü günlerce... Amerika'dan ve İstanbul'dan, köşke günler öncesinden gelen misafirleri daha o gün gibi hatırlıyorum.. Filimlerden sonra ilk kez tanık oluyordum, o kadar şık ve zarif davranışlı hanımefendilerle beyefendilere.. Ya o kullandıkları otomobilleri, hiç unutmuyorum.
Çocukluğumda, TV'da seyrettiğim yabancı film kareleri gibiydi gözümün önünden geçenler.. Ve ben ilk kez, o gece bir hayal-et'le tanıştım..

Ada 2009