- Kategori
- Şiir
Aşk-ı İhmal
Bir kar düştü ellerime
Yavaş yavaş erirken,
Tadı vurdu gözlerime.
Bir kar düştü
Ben sel oldum mechul bir kafeste.
Ruhunu kaybedip,
Her tadda başka sözler arayan
İnsanlardan olamadı yalnızlığım.
Ne yazık!
Kimseye benzememekten,
Kimseyi yerine koyamamaktan
Kimse artık bilmiyorum,
Sen olamamaktan öldü düşlerim.
İnsan olup sıfata eremedi yalnızlık.
Susa susa bir hal oldu
Değişen çığlıklarım.
Her tonunda ayrı bir özlem,
Ayrı bir ilk..
İlkimdin ya sen, tekti
Ve sonum oldu gidişindeki serinlik.
Rüzgar oldum,
Yağmur oldum,
Sen oldum derken
Kar yağdı Bursa'ya.
Bir ben oldum ki sorma!
Bir daha sen olamadım
Ne bu şehirde
Ne de İSTANBUL'da.
İki hayat oldu nefesim,
Nefes alamayışım iki oldu sonunda.
Bir kez daha adını yastıklara gömüp,
Uykusuzluk oldu günlerim.
Geceler gündüze karışırken ben,
Ne seni sevdim
Ne de senden nefret ettim.
Bomboş kalmış her yolumun,
Teker teker her bir sonunda,
Şiir olmuşken sen,
Yine yazarken ben,
Bir eskisi gibi olamadı ya 'bitanem'...
Gidişi var düşlerimin
Dönülmez sandığım her bir hayalimde,
Hala hayal kurabiliyorken hem de
Yitti ya güzelliği şehrimin...
Bir aşk-ı ihtilaldi sevgim;
Bir de aşk-ı ihmaldi sevdiğim.
06.03.2010
- Toplam blog
- : 58
- : 402
- Kayıt tarihi
- : 06.04.10
Uludağ Üniversitesi Veteriner Fakültesi Mezunuyum. ..