- Kategori
- Aşk - Evlilik
Aşk kopya kâğıdı mıdır?

Maske
Geceleri uyanıp camdan sokağa bakar mısınız? Yıldızların, ayın ve kandil gibi duran sokak lambasının verdiği ışık altında sokak pek hüzünlüdür. Önce evlere bakarsınız, silüet halindeki. Bir ikisinde lamba yanmaktadır belki. Tasarrufun -ve belki yoksulluğun işareti floresanla aydınlanan- evler. İçlerinde hasta mı var, ibadet edenler mi var, bilemezsiniz.Ya da önemli, uyku kaçırıcı bir mesele vardır da evin büyükleri sessizce onu konuşuyorlardır. Çocuğun yakındaki düğünü, bunamaya başlamış olan büyükanne ya da miras kalmış bir paranın nasıl değerlendirileceği gibi...
Sokağa takılır gözleriniz. Oradan oraya seğirten sürü halindeki köpekler yoksa eğer, bomboştur ortalık.Bir sürü araba, ki herbiri savaşta hareketsiz kalmış tanklar gibi ölüye benzer, hareketsizken. Artı belki bir kedi, hızla sokağın bir kaldırımından öbürüne giden, koşarak.Aklınıza şu veya bu gelirken, sizi terkeden sonuncudan başlayarak, tüm sevgilileriniz gelir, teker teker. Kim nasıldı, aramızda neler olduydu, niyeydi diye anlamsız ve gerçekçi olmayan şeyler düşünürsünüz. Bazen kabahati kendinizde bulursunuz ayrılıklarda, bazen eski sevgililerinizde. Şöyle olsaydı böyle mi olurdu diye...Sonra anlarsınız ki, bütün sevdikleriniz, ilk sevgilinizi anımsatır. Artık yanınızda olmayan ilk sevgilinizi aramışsınızdır, sonrakilerde. Elden uçup gitmiş ilk sevgilinizin şimdi nerede ve kimle olduğunu düşünür, ürperirsiniz gecenin yalnızlığında. Ve geçip giden hayatımda, keşke o da olsa, dersimiz sessizce kalbinize.Ama kalbinizin cevabı sizi öyle bir vuruR ki: O ARTIK YOK VE OLMAYACAK DA HAYATINDA.
Bir kere daha ürperirsiniz; soğuktan ya da yalnızlıktan. Ellerinizi uzatırsınız farkında olmadan cama. Ve soğuk, ruhsuz bir şeye dokunursunuz. Bu belki camdır belki artık ölmüş ve katılaşmış olan ruhunuzdur. Bilemezsiniz. Pek de önemli değildir belki bu durum. Gelmiş geçmiş tüm sevdikleriniz sizden bir parçayı alıp götürmüşlerdir çünkü. İlk sevgilinizin benzeri olup, sizin bundan haberiniz olmadığı insanlar...