- Kategori
- Aşk - Evlilik
Aşkı ne kadar dürüst yaşıyoruz ki...
İşte gerçekten benim kafamı bayağı karıştıran bir olayı daha paylaşmak istedim...
İnsanlar hep aman yalan söylemeyelim birbirimize, doğrucu olalım, dürüst davranalım vs.gibi sözlerle başlarlar hayatlarına. Bu tip sözleri hayatla, ailemizin dışındaki hayatla ilk tanıştığımızda özellikle daha sık duymaya başlarız. Bunu neden söylüyorum insan ilk öğretimine başladığında bile daha birinci sınıfa gitmeye başladığınız günlerde sınıfta öğretmeniniz size yalanın kötü birşey olduğunu dürüstlüğü aşılamaya başlar. Eve gelip annenizle bunu paylaştığında öğretmeninizi tasdikler ve ''biz de hep sana bunu anlatıyoruz ya evladım hiç yalan konuşma kimseye'' diye de nasihatleriyle yalanın kötülüğünü tekrar vurgular. Kendininde hayat boyu ne derece bu lafını uyguladığı tartışma konusudur:)
Şimdi ne başlık atmış neler yazmış be bu kız diyecksinizdir belki ama olayı bağlamak istediğim bi nokta var tabi. İnsan ilk eğitmini aileden alır, daha sonra bu okullada destekli bir şekilde devam eder gider ve her ikisinde de özellikle dikkat çekilen konu doğruluk, dürüstlüktür. Bu fikrimi paylaştığım bi çok kişiden doğruluğu konusunda tasdik aldığım için okuyanlarında buraya kadar ''doğrudur'' diyeceğini zannediyorum.
Şimdi ise konuma ve asıl anlatmak istediğime bir giriş yapabilirim artık diye düşünüyorum...
İnsanoğlu için en önemli en güven veren haller muhakkakki sözüne güvenilirlik ve dürüstlüktür. Sanıyorumki bir kere yalanını yakaladığınız bir insanın bir dahaki söylediği herşeyde bi durup acaba inansam mı, ya yine yalan söylüyosa dersiniz. Eğer böyle düşünecekseniz karşınızsakini dürüslüğüne önem veriyosunuz demektir. Bu demek değil ki o insanla konuşmam görüşmem bu sadece daha itinalı ve düşünerek o insanla zaman geçirmeniz demektir.
Bir de sevdiğiniz insanın ve sizin ona karşı olan dürüstlüğünü doğruluğunu düşünelim. Ben kendi adıma söyleyeyim ki açığını veya yanlışını yakaladığım bi arkadaşımı hoş görebilirim ama sevdiğim bir insan için böyle birşeyi kabullenmem çok zordur.
Aşık olan seven herşeyi affeder, bana bir şans daha ver, şeytana uydum... gibi laflar özellikle iki sevgili arasında sıkça kullanılan laflardır. Adam veya kadın bir hata yapmıştır veya bir yalan söylemiştir eşine ama kendisi için büyütülecek bir şey olmadığı için böyle bahanelerle suçunu ört pas etmeye çalışır. Mesele hatanın büyüklüğü küçüklüğü, önemli veya önemsiz oluşu değil yitilmiş olan güvendir.
Dediğim gibi ben bir arkadaşımda, ailemde bir yanlışı anlamam daha kolayken karşımdaki insan başka duygularla bağlandığım biri ise bu töleransım olduğunca azdır. Peki siz ne yapardınız acaba böyle bir durumda? Şeytana uymuş olduğunu kabullenirmiyidiniz? Bir daha yapmayacağına inanmaya çalışsanızda içinizde acaba diye geçirmezmiydiniz? Bir şans daha dediğinde affettiyseniz ikinci şans içinde yüz bulmayacağındanda emin ve rahat hareket edermiydiniz?
Aşk herşeyi affedermi gerçekten?
Yok beyaz, yok pembe yalanlar. Bu ne biçim bir bahaneyse renk renk yalan söyleyelim ve her birine bir zararsızlık ölçüsü koyalım ve bildiğimizi yapalım:)
Diyeceksiniz şimdi belki '' ee iyi güzelde sen yalan söylemiyomusun ki hiç?'' Malesef ''söylemiyorum'' diyecek kadar temiz değilim. Ama şunu söyleyebilirimki bana yapılmasını istemediğim hiç bir şeyi başkasına yapmaktan hoşlanmayan biriyim. Hele söz konusu sevdiğim insanlar ise en gerçek halimi görmeleri için uğraşırım.
İşin özü şu ki; en küçük yaştan beri yalanın yanlış olduğunu biliyosak ve öğreniyosak neden onsuz yaşayamıyoruz ve en güzel, en temiz şekliyle yaşamamız gereken özel hayatımızda onsuz yapamıyoruz acaba?
Ben bir türlü içinden çıkamıyorum, aşkı ne kadar dürüst yaşıyor insanlar? Eğer yalan dolu sevgilerin resmini görüp öğreniyosak gerçek aşk diye bişey yokmu?Anlatılan o büyük aşklar yalan mı hep? Kandırılıyomuyuz yani?...
- Toplam blog
- : 205
- : 4593
- Kayıt tarihi
- : 11.11.06
86nın bir kış günü doğmuşum, belki de ondadır kışı çok sevişim .Hayatın gerçeklerini görüp nefret..