- Kategori
- Şiir
Aslında herşeyi bilirsin değil mi?

Beni unutamazsın bilirim, gözlerinin içine nasıl baktığımı.
Seni sessiz nasıl sevdiğimi, aslında sana yalan söylemediğimi!
İçimin kahrolduğunu, hala uzanmak istediğimi bilirsin değil mi?
Denizin durgunluğu, gözlerimi,
Coşkunluğu, saçlarımı hatırlatır.
Kulaklarını tırmalar sesim, hayatından silemezsin
Beni unutamazsın bilirim.
Parkın tozlu yollarında yalnız dolaşacaksın,
Mutsuz gökyüzünde bir iki yıldız, ışık tutacak karanlığına
Delikanlının biri uzanacak ellerine ansızın,
Çaresizliğine, yalnızlığına irkileceksin
Ve daha sonra tarakta kalan saçlardan anlayacaksın ihtiyarladığını,
Dudaklarının pembeliği solacak
Cilâsı çıkmış bir mobilya gibi eskiyecek güzelliğin
Kahrolacaksın!
Ve bir gün gelip, beni anlayacaksın,
Oysa vakit çoktan geçmiş olacak
Ama sen yine de sözlerime aldırma,
Gözlerin zamansız ıslanmasın.
Çünkü artık çocuk değilsin,
Güneşin nereden doğduğunu bilirsin
Başka bir İstanbul olmadığını bilirsin
Ve seni nasıl sevdiğimi bilirsin
Ama gitmek istiyorsan, yine de sen bilirsin.