- Kategori
- Bebek - Çocuk
Baba olmak; anne olmaya benzemese de
Henüz 10 aylık bir oğlum var. Onu en iyi yetiştirme konusunda çocuk eğitimini yakından takip etmeye çalışıyoruz eşim ile birlikte. Çocuğumun olacağı günü 10 Ağustos 2006 de öğrenmiştim. Günler göz açıp kapayıncaya dek geçiverdi ve 9 ayın sonu geldi. Bir de eşime sormalı nasıl geçtiğini! Sanırım o benden daha heyecanlı idi; ama o sonuna dek yaşadı bu güzel eşsiz duyguyu.
4 Nisan 2007 de oğlum dünyaya merhaba dedi. Kucağıma ilk aldığımda bir anne kadar üretken olduğumu hissettim. Benim de bir parçamdı O. Eşimle aşkımızın ortak yanı. Akıl almaz bir mucize.Her günümü onunla geçirmeyi istiyordum. Akşamları eve gitmeyi iple çekiyordum. Bağrıma basıp koklamayı... İlk gülücüğünü görmek, ilk emeklemesine şahit olmak ve şimdi de küçücük dudaklarının arasından o ilk sözcük çıktı. Baba dedi. Anne demesini tercih ederdim ilk önce. Çünkü kahrını cefasını o çekti hem doğum öncesi hem doğum sonrası ama o baba demeyi tercih etti. Anne de der elbet en kısa zamanda. İşte o zaman daha bir güzel olacak her şey. Çünkü ikimizin parçası ikimize de seslenmiş olacak. Küçücük ellerini yüzüme sürmesi, akşam eve gidince emekleyerek bacaklarıma sarılması, ekmeğini yerken benimle paylaşmak istemesi... Öylesine güzel anlar ki bunlar tekrarı yok bu anların ve ben sonuna dek yaşamak istiyorum bu anları... Baba olmak; anne olmaya benzemese de yine de güzel, doyumsuz bir his...
Her zaman yanında olacağız oğlum. Korkmadan büyümeye devam et...