- Kategori
- Şiir
Babaannem

O enfes yemekler kokan mutfağın
Dantel örtülü rafın üstünde
Pırıltılı pembe beyaz cam şekerlik dururdu
Gösterişli bilmiş akide şekerlerine
Göz ucuyla selam vermeden geçilmezdi
Boğaz manzaralı aydınlık sarı odaya
Orta şekerli türk kahvesini yudumlarken
Bir yandan da sigarasını tüttürürdü sessizce
Yeşil naneli akidesinin tadına bakarken
Hülyalara dalardı donuk bal rengi gözleri
Sanki eski bir filmde kendini izlercesine
Pes etmezdi asla onun için evin düzeni önemliydi
Süsü püsü ilgiyi severdi çocukça
Kısa diz altı naylon çoraplarını çeke çeke
Evinin balkonunda otururdu uzun uzun
Tüm İstanbul ona oda İstanbula bakarak
Hiç durmadan anlatırdı bitmeyen aşkını
Ve güneşli bir gün
Sabahları ona günaydın diyen
Kar beyazı martılar babanemi alıp
Dönüşü olmayan yolculuğa
Yanından hiç ayrılmayan en eski dostu
Kız kulesinin göz yaşlarıyla uğurladılar