- Kategori
- Doğal Hayat / Çevre
Bahçede koşan çocuklar...

Bahçenin içinde çılgınlar gibi koşuyor çocuklar... Annelerinin gözlerinde kederle karışık bir gülümseme... Kendisinin bir zamanlar tüm çocukluğunu geçirdiği bahçeleri, çocuklar yılda bir yada iki kez görebiliyorlar ancak...
Annenin gözlerinde kederli bir gülümseme var... Çünkü anneleri bu bahçelerde koşarak büyüdü... Erik ağaçları kar gibi bembeyaz çiçeklendiğinde ağaçlara çıktı...Dalları sallayıp beyaz çiçekleri arkadaşlarının üzerine döktü...
Narlar olduğunda dallardan koparıp onları her taneyi büyük bir dikkatle yedi... Çünkü anneanne onlara her nar tanesinin üzerinde bir dua yazılı olduğunu söylemişti... Parmakları nar lekeleriyle kaplandı elbisesi de öyle... Aldırmadı...
Anneleri bahçede topraktan minik heykeller yaptı... Bahçelere çadırlar kurdu... Ateş yakıp közlere patatesler gömdü... Elinin yüzünün is içinde kalmasını umursamadan... Eli yüzü kendisininki gibi kapkara olmuş arkadaşlarıyla aynı sofrada yedi mütavazi patates yemeğini...
Bahçeye dikilmiş ay çiçekleri arasından koşarak geçti anneleri... Duvarlardan atladı... Kollarının bacaklarının parçalanmasına aldırmadan.... Yaralı dizlerle dolaştı tüm yaz boyunca... Tüm arkadaşları gibi...
Anneleri hiç dört duvarın içinde kalmadı onlar gibi... Yüksek pencerelerden sokakları izlemek zorunda kalmadı... O alçak bahçeli evlerin çocuğu oldu hep... Çiçeklerin böceklerin içinde doğdu... Çığlık atmadı böcek görünce... Çünkü tüm böcekleri tanıdı... Hangisinden kaçması gerek hangisini okşaması gerek bildi...
Şimdi çocuklar koşup oynuyorlar... Toprak, ağaçlar, çiçekler bir mucize onlar için... Bilmiyorlar hayatın bu yüzünü... Onlar duvarlardaki bahçe resimlerinden başka bir bahçe bilmiyorlar...
Anneleri bir taş bulup üzerine oturuyor... Elleri çenesinde... Hala yarı hüzünlü bir gülümseme var dudağının kıyısında... "Şunların haline bir bak" diyor "Nasılda mutlular..." Başımı sallıyorum... "Keşke" diyor "Keşke onlar da bizim gibi büyüme şansına sahip olabilselerdi..."