Başarısız eğitimin suçlusu bulundu

Dün katıldığım veli toplantısı bana yine eğitimin neresinde olduğumuzu düşündürdü. Birçok okulda olduğu gibi bizimkinde de yöneticilere göre en önemli sorun çocukların, gençlerin giyim kuşamı. Saçlarını hangi biçimde taradıkları, kot pantalon giyip giymedikleri vs.

Otuz yıl önce Frankfurt'taki okulum geldi yine aklıma. Kimsenin başkasının giyim kuşamıyla ilgilenmediği, çocukların yaşlarına, enerjilerine uygun olarak, sevdikleri bir t-shirt, pantalon ve spor ayakkabı giydikleri, kimi biraz daha büyüklerin saçlarını maviye, yeşile boyadığı, genelde herkesin spor ve rahat giyindiği rengarenk okulum..

İnsanların tek tip değil de kendilerini iyi ve rahat hissettikleri giysiler içinde olmaları neden bazılarını bu kadar rahatsız ediyor? Okulların sağlıklı, eğitime elverişli dersliklerden, pedagojik formasyonu yeterli, öğrencilerle doğru iletişim kurabilen donanımlı eğitimcilere kadar çok önemli eksikleri var. Ama yöneticilere bakıldığında eğitimde yeterli başarıya ulaşılamamasının tek suçlusu çocuklar. Çünkü ucundan kıyısından yasakları delip, saçını biraz uzatan bir delikanlı, hiç kullanışlı olmayan okul eteği ya da kumaş pantalon değil de en rahat ettiği kotunu giyen bir genç kız okulun bütün ciddiyetini bozuyor. Bilirsiniz en önemli şey ciddiyettir. Ya da ciddi gibi görünmek.

İşin tuhafı velilerin çoğu da bu görüşte. Eğer çocuk tek tip değil de kişiliğine, tarzına uygun giyinirse sabahları evde kaos oluyormuş, ne giyeceğini seçemiyormuş. Ona yardımcı olup yönlendirmek işlerine gelmediği için de en iyisi her gün aynı şeyleri giymesiymiş." Bu kadar tembel, beceriksiz ya da çaresizdiniz de neden bir çocuk dünyaya getirdiniz?" diyesi geliyor insanın. Bütün bunlar zaten bir çocuğun kişisel gelişiminin parçaları değil mi?

Bir de bütün hayatlarını adil bir paylaşım üzerine oluşturduklarını düşünmemizi isteyenler var. Çocukların biri marka giysiler giyip diğeri giyemezse de sorun çıkarmış. Okul hayatın provası değil mi? Çocuğa daha ortalama eşyalar alınıp, kendi değerinin tüm bu materyallerle kıyaslanamayacak kadar önemli olduğu düşüncesi kazandırılması çok mu imkansız?

Çocukları rahat bıraksak da, yetişkinler, yöneticiler, sorumlular olarak üstümüze düşenleri yapsak daha anlamlı olmaz mı?