Başkaları nezdindeki değerimiz olan “hatır” ın bu kadar belirleyici olması doğru değil

Hatır için iş yapan kişinin davranışını normal bulmuyorum ama çoğumuz işimizi gücümüzü hatır gönül ile yaptırıyoruz. Hepimiz yaptırınca da “hatır” yaşamın normal bir hali oluyor.

Toplumda herkesin hatır gönül yoluyla işlerini görmesi gördürmesi “hatır” ı masum yapmaz; bence toplumun kokuşması buradan başlıyor.

Size yemin edebilirim ki hayatta birinin hatırım için yapmasını istediğim bir işim olmadı. O nedenle zaten rahat konuşuyorum, yoksa bunları yazabilir miydim?

Kişilerin kendi aralarında, kendilerini ilgilendiren( üçüncü kişilerin etkilenmediği) hatırı konuşmuyoruz; beni seviyormuş hatırım için Alaska’dan geyik ciğeri getirmiş, kime ne!

Fakat kişiler arasında dediğimiz bu hatırlar da kişiler arasında kalmıyor ve bazen karşılıklı menfaate dayandığı için mide bulandırıyor.

“Hatır” ı yaşamımızdan çıkarma şansımız var mı bilmiyorum; ya da başkaları zarar görmesin. Devlet işlerinde hatır rüşvetle aynı; hatta neye karşılık yaptığın belli olmadığı için daha kötü.

İnsanlar bana normal davranıyorlar, başkaları gibi eğilip doğrulma, ay efendim buyurun hoş geldiniz vs. yok. Beni sevmiyorlar, değerli bulmuyorlar mı yoksa benden bir menfaatleri mi yok? Sevgi ve değer elimizde değil ama bu iş menfaatleyse üzerimize düşeni yapardık!