- Kategori
- Şiir
Batmasın bu gemi

yorgunkalemim
Yaşam yolculuğuna çıktık
Yaşam sürecini tamamlayıp
Bir gün geri döneceğiz...
Her insan ilk doğduğunda
Kundaklara sarılıp zorlukla büyüyor
Anaların cefakâr uykusuz gecelerinde
Babaların çabaladığı ekmek kavgasında
Yaşam kaygısı ve kavgası ekiliyor
Kimi şanslı kimi şansız
Bu yalancı dünyanın
Acımasız karanlık sokaklarında...
İnsanlığın şakulü kaymış
Terazisi bozulmuş adaletin
Mertlik dürüstlük kaybolmuş
İnsanlık unutulmuş, saygı yitirilmiş
Rotası şaşmış, çivisi çıkmış
Bu gemi su alıp
Yok, olmaya mahkûm edilmiş...
Gemiyi yürüten kaptandır
Dalarsa dünyanın şatafatına
Rotası şaşar bu dümende
Hayallere aldanışlar başlar
Dünya işlerinden meşakkatinden
Unutur gideceği yeri...
Ve başlar;
Ardından nefret, hoşgörüsüzlük
Büyür bedeller ödetir neslimize,
Utanmaz olur hayâ, edep kalkar
Ar damarı çatlar yüzsüzün
Haramı helali karıştırır...
Yaşam hırsı aç gözlülük bürümüş
İnsanlığı sürüklüyor ayaklar altına
Nimet sofrasında benlik ayyuka çıkmış
Üç kuruşluk yalancı dünyada
Anne ve baba unutulmuş
Huzur evi köşelerinde
Kardeş kardeşe küsmüş
Dost dostunu aramaz olmuş…
Oysaki;
Nerden geldik nereye döneceğiz
Bunu insanlık unutmamalı
Her canlının dünyaya
Gelişinde bir sebep var
Doğup kundaklara sarıldığımızda
Beyaz dikişsiz patiska
Son yolculuğumuzda sarılacağımız
Birkaç metre beyaz patiska...
Hey! İnsanlık
Kendinize gelin
Dünya malına tamah etmeyin
Açın gözlerinizi
Paylaşılamayan nedir ki ölümlü dünyada
En değerli varlıklarımız
Annemiz babamız evlatlarımız
Var mı ötesi...
Ömür denilen emanet çok kısa
Ne kırmaya ne kırılmaya değer
Kin, öfke, bencillik, kendini beğenmişlik
İnsanın kendine verdiği zarar (uyanın)
Rabbim kimseyi doğru yoldan şaşırtmasın
Sev sevil ki hayatın anlamlı olsun
Say ki barış hüküm sürsün
Hayat rotamız şaşırmasın
Vira deyip emanet verilen ömrümüzü
Yaşam gemisinde batırmadan doğru ufuklara götürelim...
Ey insanlık!
Haydi, hep beraber
El ele mavi umutlara
Temiz bir dünyaya yelken açalım...
Yorgun Kalemim