- Kategori
- Bebek - Çocuk
Ben kimim bilen var mı?

netten
Takılı kaldı umutlarım yaralı kuşun kanatlarına.
Bilir misiniz ki dostlar yarım kalmak nereye kadar?
Bilseler ben kimim, nereden geldim hangi gönüle işledim?
Ama bilmezler ki ben küçük bir kanat tüyü kadar hafifim.
Beğenmezler belki beni görenler aslında, belki çirkin derler geçerler.
Kaç yüreklinin gönlünde bir tüy ağırlığından fazlayım ki?
Bilen var mı ki ben kimim?
Ben doğan güneşim aslında. Yarım kalan aşkın bir parçasıyım...
Gökyüzünde henüz kaymamış yıldızlardan sadece biriyim.
Çiçeğim, böceğim, aşım, ekmeğim....
Veee aslında ben kocaman bir hiçimde aynı zamanda.
Kimsesiz bir çocuğum ben. Henüz yüreği kirlenmemiş ama,
Rotası da her an değişmeye hazır, küçük kimsesiz bir çocuğum sadece.
Siz beni köşe başlarında görürsünüz bazen. Ayakkabınızı boyar, bazen dilenirim.
Bazende demir parmaklıklar arkasında daha küçücük yaşımda tesbih çekerim.
Kimi zamanda, yaşıtlarımı izlerim okulun dış kapısından.
Okur yazarsam da şayet, okul dönüşü evlerine dönen arkadaşlarıma imrenen çocuğumdur ben...
Ben aslında her yerde, her köşe başındayımdır da...
Yinede görmezden gelinen kimsesiz bir çocuğumdur sadece...
*Son günlerde o kadar çok tuvalet köşelerinde doğrulup atılan bebek haberi okuyorum ki sinirlerim bozuldu. Onların dilinden, yaşamasalarda ruhlarından seslenmek istedim sizlere. Bir anlık şevkin veya başka ne sebeple olursa olsun acı bir sonun dilinden seslenmek istedim.
Sevgilerimle...