- Kategori
- Şiir
Benim çocukluğumda

mutluluk rüya gibidir hep gerceğini ararsın...
benim çocukluğumda
her mahallede mutl insanlar yaşardı
benim çocukluğumda
güneş geceleri doğardı
mutfaklarda tel dolaplar vardı
bahçedeki kuyuda soğuturduk karpuzu
radyoda zeki müren dinlerdik
biz insanları severdik
ormanlar bu kadar yok olmamıştı
denizler kirlenmemişti
herşey her evin bahçesinde yetişirdi
herşey hormonsuz ve tazeydi
benim çocukluğumda
televizyonlar siyah beyazdı
haftada üç gün yayın yapardı
sadri alışık, vahi öz, ayhan ışık
flimleri siyah beyaz oynardı
benim çocukluğumda
mutlu sohbetler başlardı
batan güneşin son kızıllığında
babam masasını bahçeye kurardı
radyodan fasıl açar
ben kalıphaneden buz taşırdım
annem komşularda çaydaydı
biz sokakta saklanbaç oynardık
yada yakar top, çelik çomak
benim çocukluğumda
kapılar kilitsiz yatılırdı pencereler açık
herkes herkesle dostu
herkes herkesle barışık
yürekler birlikte çarpar
birihasta olsa herkes koşar
benim çocukluğumda
masal gibi insanlar vardı
ve masal gibi mutluluklar
yıllar geçti acımasızca
şimdi hepsi
bir varmış bir yokmuş oldular...