- Kategori
- Anneler Günü
Benjamin Button Gibi Olsaydı Anneler
Ya Benjamin Button olmalıydı anneler, ya da zamanın tasarrufu annelerin çocuklarına verilmeliydi. İstediği zaman diliminde, istediği şekilde vakit geçirebilmeli evlatlar anneleriyle. O en sevdiğimiz varlığın her haline şahit olmalı, daha genç halleriyle gezip arkadaş olabilmeliydik onunla mesela.
Yaşlandıkça büyüyoruz sansak ta, yaşlandıkça daha fazla ihtiyaç duyuyoruz bizi bilen, bizi seven birilerine; en çokta annemize. Hayatta “bilinmek” kadar güven verici bir duygu olmadığı gibi, karşılıksız sevilmek kadar da güzel bir duygu olmadığını düşünüyorum. Bilinmediğinde sıfıra düşer adeta insan. Sevilmediğinde ise anlamsız gelir yaşamak, var olmak... Bence hayat sevgiyi öğrenmek, onun lezzetini tanımak için yaratıldığı gibi, annelerde bunun en güzel tecelli ettiği değerli varlıklardır. Yanında rahatça hata yapabildiğin, nasihatlerine güvenebildiğindir. Kendini en yalnız hissettiğin anlarda ve bazen “acaba beni seven var mıdır?” diye düşündüğün zamanlarda, onun varlığının ne büyük lütuf olduğu gelir aklına.
Herkes kendi annesini bilir, kendi annesinin en iyi anne olduğunu düşünür elbette. Bende öyleydim küçükken. O yüzden de kıskanmasınlar diye kimseye çok fazla övmezdim annemi. Hem kıskanmasınlar hem de böyle bir anneye sahip olmadıkları için üzülmesinler diye. Şimdi seviniyorum tüm annelerin iyi olduğunu bildiğim için; tüm çocuklar adına, tüm evlatlar adına. Çok şanslıyız çocuklar, çok şanslıyız arkadaşlar! Bizi seven bir annemiz var ve onu yaratan onun vesilesiyle üzerimizde şefkat kanatlarını gerdiren bir Rabbimiz var.
Şimdi en güzel şekilde sevdiğimizi, şükrümüzü dile getirme zamanı. Dilimiz döndüğünce, aklımız yettiğince. Bazen kelimelere dökmeli, bazen mısralara sığdırmalıyız ama, mutlaka söylemeliyiz sevdiklerimize hayattayken sevdiğimizi. Hem de tüm detaylarıyla. Nedenlerini söyleyerek, farkındalığımızı hissettirerek onure etmeliyiz onları.
Küçükken sevdiklerime söylediğim bir şiir vardı. Her fırsatta sevdiklerimin de bana okutturarak keyif aldıkları bir şiir. En fazla beş yaşındaydım okurken. O zamanlar herkesin bildiği bir şiirdi. Şimdi onu buraya o zaman okuduğum şekilde yazmak istiyorum;
Anneciğim seni ben
Çiçekleyden yemişten
Sayı saçlı bebekten
Hey şeyden çok seveyim
Gitme hep yanımda kal
Beni kollayına al
Pembe gülden daha al
Elleyinden öpeyim.
O zamanlar bu şiiri okumak çok hoşuma giderdi. Bana duygularımı ifade etme kolaylığı verirdi çünkü. Şimdi ise yazdığım bu yazı aynı görevi görecek diye düşünüyorum. Bu yazıyı önce kendi anneme, sonra tüm annelere ithaf ederek, tüm hamiyyet'li annelerin anneler gününü kutlar, pembe gülden daha al ellerinden öperim.
- Toplam blog
- : 6
- : 165
- Kayıt tarihi
- : 21.04.17
Merhaba; Halkla İlişkiler Uzmanlığı ve Yöneticilikle devam ettiğim meslek hayatıma ve anılarıma d..