- Kategori
- Şiir
BEYİN MİDEDEN
Herkesin bir yeri, bir menzili var
İlerler, ilerler bir yere kadar,
Ne büyük dünya, üstelik çok dar!
Ölümsüzlük sözde sanatta var
İnsanoğlu, ne kadar da medeni?
Midesi değilse, korkusu nedeni
Aç kalınca, öne düşüyor bedeni
Seviyor işte kendini heder edeni…
Koyun can derdinde, ya çoban!
Güder satar, sermayesidir kalan
Herkesin derdi, kendine yaman
Görmeyen anlar, ya anlamayan!
En büyük ödülümüzdü, belki de beyin,
Olanlara “beyninden vurulmak” deyin,
Ölmüyor mu beyninden vurulan, ölen kim?
Beynin gıdası neden mideden beyim!