Biliyorum sen de özlüyorsun

Bir fincan kahvenin hatrıyla bir gece yarısı, "2 dakikalık buluşma" 'nın heyecanıyla başlamıştı her şey. Ta ki kokun başka tenlere karışana dek.

Kahkalarım vardı gözlerine baktığımda, zaman zaman çocuksu, zaman zaman kadınsı, en çokta aşk vardı gülüşlerimde. Kokun vardı burnumda bir daha hiç kimsede duymak istemeyeceğim kokladığımda tüm hücrelerimi saran kokun. Bilirdim sende çok severdin kokumu sarılıp hissetmek isterdin derin derin. Sıkılırdım ben dakikalarca sarılıp kalamaz, sonra gülmeye başlardım bu duygusuzluğuma. Kırmızı şarabı sevmez beyaza bayılırdım, biliyorum fedakarlık ederdin sen kırmızıyı sevmene rağmen. Film izlerdik önümüzde mısır tabağı, soğuk odada üşümemek için sıkı sıkı sarıldığımız kış gecelerinde. Ve uyanmak istemediğimiz sabahlarımız vardı binbir nazla uyanılan....

Ve bir gün gittin! Başka kokulara, başka tenlere, başka renklere, başka şehirlere. Gittiğini bildiğimden beri ne sen aynı sen olabildin bende, ne geldiğinde bende kalan ben olabildim kendimde.

Şimdi benim özlediğim gibi sende özlüyorsun biliyorum... Gözlerime baktığında anlıyorum gülüşlerimi özlediğini. Gülüşlerini özlediğim gibi. Yanından geçtiğimde derin nefes alışlarında anlıyorum kokumu özlediği. Kokunu özlediğim gibi. Dokunmayı özlüyorsun. Ellerini özlediğim gibi. Sesimi özlüyorsun suskunluğumda. Konuştuğum günlerde 2 cümle kurup,sebeplerini anlatmanı bekledigim sesini özlediğim gibi...