- Kategori
- Anne-Babalar
Bir çocuk ne için büyütülür?
9 ay 10 gün... Sonrası olur anneyle babaya; bayram ve düğün.
Aşık olmak, flört etmek, sevdiği insanla nişanlanmak ve evlenmek kadar; insanı mutlu eden bir diğer olay da, insanın, sevdiğinden bir çocuğunun olmasıdır. Çocuk, o insan için; hayattaki bir çok şeyin ifadesidir. Ailenin istikbalidir. Oğlan veya kız... Ne fark eder ki? Sağlıklı olsun, yeter...
"Çocuklar biriktirilir 9 ay 10 gün,
Bir ömür boyu tüketmek için." der Şair Sunay Akın. Ömür törpüsüdür çocuklar. Çocuklar büyür ve ömür biter.
Çocuklar kimi zaman ayrılırlar birbirinden; Kız ve Erkek diye. Ve kimi zaman eşit değere, sevgiye layık görülmezler anne ve babalarının gözünde. Gün gelir, daha 15'ine basmadan gelin olur, damat olur çocuklar. Kız evlat; babanın yeri geldiğinde parası pulu, yeri geldiğinde de namusu olur. Beşiği kertilir, görücü evlenir, kuma olup, gider baba evinden. Çocuğa bakar ve şiddet görür koca evinde de, baba evinde de. Törenin namusu olur; kurban gider namussuzluktan töre cinayetlerine.
Bir çocuğun hayalleri ve sevinçleri, kurban edilebilir mi hiç ebeveynlerin gölgesine?
Bir çocuk neler hayal eder? Ve bir anne, baba; neler ister onun için:
"Seni, Ali Bey'in mühendis oğluyla evlendireceğim. Paraya, para demiyor çocuk."
"Okulunu bitirip, fabrikanın başına geçeceksin."
"Gelin diye, o ne idüğü belirsiz kızı mı alacaksın?"
"Benim o çulsuza verecek kızım yok..." vs.
Tıpkı Türk filmlerinde geçen o bildik sahnelerde olduğu gibi. Aslında hayatın kendisi de, bir parça Türk filmi değil mi?
Anneyle ve babayla geçinmek, kimi zaman çok zor zanaat. Hele bir yaştan sonra kuşaklar arasındaki uçurum, giderek daha da belli eder kendini. Yeri gelir, çocuk çatışır anne ve babayla. Kimse aynı dili konuşmaz ailede. Ve artık anlamaz birbirini.
Anne ve babalar da, bir zamanlar genç olmuşlardır. Kendi gençlikleri, çocuklarınınkinden farklı geçmiştir. Ve zaman değişmiş, insanlar artık kirlenmiştir. Çocuklarının, kendi gençliklerini yaşamalarına izin vermezler. Ve boyuna eleştirirler çocuklarını, kendi gençliklerini yaşamaya çalıştıkları için. Çocukları dinlemez aileler. Sadece kendi doğruları vardır. Ve kendi doğrularıyla, bir başka hayata yön vermek isterler.
Çocuklar girer hayatın en karmakarışık labirentlerine. Ve kurtulmayı başaramazlar karanlıklardan:
"Bunun için mi büyüdüm ben, Anne!"
- Toplam blog
- : 266
- : 1321
- Kayıt tarihi
- : 22.06.06
1982 yılında İstanbul'da doğdum. Açık Öğretim Fakültesi İşletme Lisans eğitimimi 2005 yılında tam..