- Kategori
- Şiir
Bir düşün

Bir kere olsun durup düşündün mü;
ben bu kız ne yaptım da hayatından vazgeçti diye...
bir kez olsun beni anlamayı denedi mi o herşeyi düşünen aşkın...
kalbin...
ben seni sevmekten nasıl vazgeçerim bir kere olsun dur ve düşün
seninle başladım ben bu hayata
seninle aldığım ilk nefesle atmaya başladı şu kalbim
ben seninle sevmeyi öğrendim
oysa sen sevilmeyi
sadece gözlerin yeterdi bana
sadece gözlerini yaşamaya ayırırdım ömrümün geri kalanını
onları bile bırakmıyorsun şimdi bana
ben ne yaptım ki sana
ne?
sen değil miydin her şey üzerine söz veren yemin eden
yeniden başlayalım derken...
gömdüm sevinçlerimi sana güvenmekle yine ben.
Seni düşündüğüm her saniye içimde fırtınalar kopuyor
neden diye sormuyorum artık
biliyosun herşeyi
son gidişin değil canımı yakan
biliyorum yine geleceksin
çünkü sen bir değil bin ömür benimsin.
ben her gece Rabbim'in bana verdiği ömrü seninle baştan yaşıyorum
ben her gece seni bir ömre daha sığdırıyorum
biter misin sanıyorsun?
sen bende bir değil bin ömür yaşarsın
hangi ağaçtı hatırlamıyorum.
Ellerimi tuttuğun gün tutunduğum...
hangi yaprak düşmüştü ellerimden,
şimdi diyosun ya sen
keşke herşey senin ve benim elimiz de olsa
zaten elimizde olsa aşık olmazdık
sen bende büyümezdin ben de sende
aşkımızı değil birbirimizi yaşardık
iki değil tek beden olurdu canlarımız
her şeye dayanırdım sen olsaydın yanımda
vazgeçmek değil zor olan
sen kolayı seçtin hiç savaşmadan
kazandığımız ne şimdi hayattan?
ben seni kaybettikten sonra,
yaşamanın anlamı kalır mı ki?
ben her gece seninle kuramadıktan sonra hayallerimi
bin ömrüm olsa ne fark eder?