- Kategori
- Deneme
Bir Gidenin Ardından ..
“Gözdem” deyip gittin ya baba, ben o günden sonra adım her söylendiğinde yandım..
Dört sene önce bugün.. Hayattan en büyük darbemi yediğim gün.. Acının benim topraklarımda devrim yaptığı, iyiye dair ne varsa sürgün ettiği gün. Çok şey öğretti bu dört sene bana. Mesela, bazı acıların, her gününün ilk günkü gibi olduğunu öğrendim. Tam dört senedir her gün aynı acıya açıyorum gözlerimi. Oysa hayattan bu ara tek istediğim bir gün bile olsa yine O’nun gözlerinin içine bakıp “günaydın” dediğim bir sabaha aralamak gözlerimi. Diyor ya şair* “Ben senin gözlerine dönmek istiyorum. Sonra da… Sonra diye bir şey yoktur. Tarih dışıdır, sonra.”
Ben dört sene önce bugün yıkıldım.. Öyle bir yıkılmışlık ki bu yaşadığım, öyle bir devam edememek, anlatacak kelimeleri bir araya getirip cümle kuramıyorum. Yarım kalan cümlelerdir belki, en büyük ispatı kendi yarım kalmışlığımın. Yarım kaldığım yerden devam edemiyorum ilk defa. Bir karanlık içine hapsolmuşum gibi. Tüm kusurlarımı örten, fakat aynı zamanda beni savunmasız bırakan bir karanlık. Tükendim, tükettiğim bütün mutlulukların esamesi okunmayacak kadar tükendim. Acaba çocukken fazlamı hoyrat kullandım mutluluklarımı? Onları da mı erkenden tükettim de, elimde en ufak zerresi bile kalmadı? Ne yaptım ben? Hangi büyük günahın bedeli bu acı? Bende mi hata? Çocukken “ne olmak istiyorsun?” diye sorduklarında “mutlu” demediğim için mi bunca mutsuzluk? Çok soru sordum bu dört senede, ama bir çoğu cevapsız kaldı...
Bir rüyadan ibaret olsun istiyorum babam olmadan geçen zamanın. Tek gecelik kötü ve tekrarı olmayacak bir rüya olmasını çok istiyorum. Fakat Onsuzluk bir ömürlük korkunç ve her doğan gün ile tekrar eden bir gerçek. En çok da bu gerçekle yüzleşmekten yoruldum. Bazı sabahlar gözümü berbat kısacık uykumdan uyanınca ilk bir kaç dakika sanki babam hâlâ buradaymış gibi hissediyorum, ama sonra çok geçmeden gerçeklerle yüzleşiyorum. Bir kere daha yıkılıp bir kere daha hiç gitmemiş gibi davranacak gücü toparlayıp güne devam etmek ya da yatakta kalıp kimseyi görmeden günü tamamlamak arasında kalıyorum..
Ve ben yaşadığım tüm acılara rağmen, bu dört senede şaşırtıcı bir şekilde çok gülümsedim.. Babamın öğrettiği gibi yaşamak için gülümsedim.. O’nun kalbinin yerine atan kalbimdeki tüm acıya rağmen gülümsemekten hiç vazgeçmedim.. Belki gözlerimdeki hüzün hiç silinmedi ama yine de gülümsedim. Çünkü babam gitmeden sadece bir gün önce “Söz ver, ben gidince iki kişilik gülümseyeceksin” demişti...
* İlhan Berk
- Toplam blog
- : 9
- : 475
- Kayıt tarihi
- : 30.09.15
Dokunduğu her hayata iyilik katmayı hedefleyen bir pedagog adayı. 1993 Kopenhag doğumlu bir deli...