- Kategori
- İlişkiler
Bir kadın... Bir adam...
Konuşursun duymaz..Duyar,anlamaz..
Tanıştıklarında hayatın baharındaydı kız..Gözleri açılmamış, masum, dünyayı tozpembe gören, ufacık şeylerle mutlu olan, yüreğiyle yaşayan toy bir kızdı. Erkek ise kızdan beş yaş büyük, son derece samimi, kendine güveni olan, duruşu konuşması hareketleriyle ilgi toplayan bir gençti.
Günlerin ardından çabuk kaynaştılar iki genç.İkisi de tertemiz, ikisi de hayatın çok başında sevdiler birbirlerini. Hem de Leylayla Mecnun gibi.. Kerem ile Aslı gibi, Ferhat ile Şirin gibi.. Ama sonları onlar gibi olmamalıydı kavuşulamayan bir aşkı yaşamamalılar, imkansızı olur kılmalılardı.. Nitekim de öyle oldu..
Çok şey aştılar beraber, çok savaşın üstesinden geldiler, çok kişiyi ezip geçtiler. Aşkları uğruna, inandıkları yaşam uğruna bir çok bedel ödediler.. Gel zaman git zaman aradan yıllar geçti, çocukları oldu, büyütürken onları, bir de baktılar bir çıkmazın içine girmişler..
Genç kadın karşılaştıklarıyla büyük çelişkilere girdi, yaşadıklarıyla hayatın sonuna kadar geldi. Kabullenemedi bir zamanlar sevdiği uğruna ölümü göze aldığı, herşeyden vazgeçtiği erkeğin ona bunları yapışına..
Erkek sürekli yalan söylüyor, maddi kriz boyutlarını açıklayamıyor, sorumluluklarını yerine getirmiyor, kadına ilgi göstermiyor ve sürekli çıkmaza doğru gidiyordu.. Kadının tüm çabalarına rağmen, tüm emeklerine, tüm affedişlerine rağmen erkekden bir çaba göremiyordu.. Olaylar büyüyor, kadın hesap soruyor, karşısında mantıklı cevaplar alamıyor, iyice uzaklaşıyordu. Erkek her seferinde affedilmek istiyor, hatasını kabul ediyor, ağlıyor sızlıyor, çaresizlik içinde yalvarıyordu. Ama kadın artık pes etmişti yıllar süren çabalayışının sonunda ne kendi hislerini düzeltebileceğine inanıyordu ne de eşiyle eskisi gibi bir olacağına..
Yaptıklarını hazmedemiyor, kendisini, eşini, etrafını sorgulara tutuyor düzeltmek isterken daha çok diplere giriyordu. Kadın bu savaşa anlamını bilmeden girilen bu savaşa uzun yıllar dayandı. Ama çökmüştü.. Ruhen bedenen, psikolojik olarak çökmüştü. Artık bu dünyayı bu yaşamı kaldıramıyor, belirsizliğe doğru gidiyordu..
Artık karar vermeliydi. Sonu elleriyle tutup en doğru olan yere gitmeliydi. Son bir şans vermişti bu zaman içerisinde, bir kıvılcım bekliyordu, bir umut, tekrar güveni, saygıyı, sevgiyi kazanabilecek küçük bir mum ışığı belki de..
Olmadı..
Yine hayal kırıklığına uğramış, yine aynı hataları görmüş, yine çabalayışları elde edememişti..
Kaçınılmaz sona geldiler..
Kadın artık boşanmak istediğini ve ona artık bir şans daha veremeyeceğini ısrarla belirtti..
Erkek yine ağladı sızladı, yalvardı, sustu, konuştu..
Olmadı..
Kadın yılların yaşanmışlığını kabul etti. Vazgeçti..
Kendinden.. Sevdasından... Yıllarından.. Umutlarından... Ailesinden vazgeçti..
Erkeğe süre verdi hayatını hazırlaması için,
Ve arkasını döndü...
Hayallerini, umutlarını, sevdasını da alıp gitti..
http://www.yakindaduyarsin.com/devrim-gurenc-ve-yucel-arzen-iki-alyans-klibi/muzik-dinle
- Toplam blog
- : 45
- : 3226
- Kayıt tarihi
- : 07.08.08
Son tualde boyanan renklerin karmaşasındayım.. Biraz mavi, biraz beyaz, biraz siyahların gözde açtığ..