- Kategori
- Gelenekler
Bir Olalım Derken “1” Olduk..

Eski bayram kutlamalarımızı hatırlıyorum da.. Gerçekten o ağızlara pelesenk olan sözdeki gibi “ Nerede o eski bayramlar”. Her şey daha farklıydı sanki. Her şeyden önce aslında daha samimiydik sanki birbirimize karşı. Kimimiz yurt dışından gelecek akrabasını beklerdi , kimimiz akrabalarının yanına gidecekleri günü , kimimiz ise tertemiz mis kokulu yeni alınmış bayramlıklarımızı giymek için bayram namazının geçmesini beklerdik.
Kurbanlıklar ya bahçelerde ya avlularda beklerken onlarla son anlarını duygusal bir halde yaşardık. Çok yoğun bir bağ kurar kesilirken hüngür hüngür ağlardık. Sonra sofra hazırlanınca her şeyi unutur kavurmayı afiyetle yerdik tüm aile birlikte. Neşeliydik,sevinçliydik. Aile büyüklerimiz bize güven verirlerdi. Kendimizi yanlarında iyi hisseder huzur dolardık. Birde alabilirsek harçlıklarımızı tadından yenmezdi. Hayat o an gerçekten tam da bize güzeldi.
Sonra gün gün büyüdük.. Önce masumiyetimizi kaybetmeye başladık.. Sonra sevdiklerimizi birer birer kaybettik. Alışkanlıklarımızı kaybettik sonra. Mutlu olduğumuz şeyleri yitirdik birer birer. Kendi içimize kapandık. Bir olalım derken sadece “1” olduk.. Sonra eskileri anar olduk.. Özlem duyar olduk.. Ve en son geçmişi yad ettik durduk..