Bir savaş sonrası; hatırladıklarım

Çöplükteyim,

Berbat kokuyor çevrem,

Nefesim daralıyor,

Sıkılıyorum,

Sanki boğazıma bir ip geçirilmiş gibi,

Açıyorum gözlerimi iyice

Martılar üşüşmüş çevreme,

Bir gül görüyorum o ara

Yaklaşıyorum sürünerek yanına,

Boynu bükük eğilmiş,

Koparıyorum; kokluyorum,

Kokladıkça boğuluyorum,

Uyanıyorum derin uykumdan

Çöplüğüm ceset yığınları,

Martılar akbaba,

Ve gül deyip kokladığım kopuk bir el…

Etrafıma bakıyorum ;

Bu çöplükte bir ben,

Birçok insan; ama canlı değil

Ve benden koparılan iki bacak…

Güneş ilk aydınlığını vurduğu an yeryüzüne. Işıltı içine girer hayat. Ve bu ışıltının peşinden koşma..