- Kategori
- İlişkiler
Bir şiirde kahraman olamazsınız

“Ben hiçbir şey için günah çıkarmam, yani duvarda
Küçük, siyah, örümceğe benzer bir şey görür gibi
Oldum
Dediğimde
Bu hiçbir anlama gelmez.”
Elinin elimden kaymaya başladığının farkındayım. Ama seni kurtarmamı istediğine dair en ufak bir belirti göremiyorum.
Ve hala elini bırakmamış olmam sanırım sadece insana özgü bir refleks.
“Anlam dediğin sadece bir kaza
Birazdan temizlenecek, bu sözcükleri de
Ben yazmadım, başkası yazmış,
Ayrıca yatağımın altındaki bavula da yüreğimi
Koymadım.”
Kentin bu en yüksek binasına nasıl ve ne zaman çıktık hatırlamıyorum. Kalabalık, aydınlık, denenmiş sokaklarda yürüyeceğimizi sen söylemiştin. İlişkiler sözlüğüme; denenmiş, aydınlık, kalabalık sözcüklerini sen yazdın. Sadece bu yüzden bile elini bırakmam gerektiğini biliyorsun.
“Ben hiçbir şeyden pişman olmam, yani
Siyah köpekler vahşi ormanların derinliklerinde
Çalıların altında gömdüğüm kemikleri bulursa
Hiç kaygı duymam.”
Senaryoyu ben yazmadım. Nerde durmamız gerektiği bir öğreti sadece. Kabulleniş ya da itiraf yok, sonucu halk oylaması belirlemeyecek. Kalıtımsal emarelere bakıyorum sadece. Geçmiş ve tekerrürler elimi gevşeten.
“Evime bir yalvacı
Almıyorum, onun için kemikler
Ayaklanıp, ete bürünmez, yürüyemez
Ne gölgeleri var onların,
Ne de bakabildiğim yüzleri.”
Biraz durmak istiyorum. Nefes almak. Ama bu sadece gösterinin seyircisini arttırıyor. Bu kadar çok gözü, ne zaman çevirdik üzerimize. Giysilerimiz ne zaman şeffaflaştı? Ya beynimiz, duygularımız?
“Ben hiçbir şeyin sözünü veremem, yani
Yanında bir çocuğun içtenliği, bir kadının aşkı ve bir
Annenin şefkatiyle yatmam
Hiçbir şey ifade etmiyor”
Bu yüzden bilmelisin ki, seni ben öldürmedim –bu elini bırakmaya karar verdiğimi gösterir- sen düştün.
“Aşk dediğin sadece bir ışık oyunu,
Bir yanlış anlama.
Kim olduğumu düşünürsen düşün,
En çok da bundan emin olduğun anda
Senin istediğin kişi olmayacağım, bilesin.”*
*Şiir Moyra Donaldson “Hiçbir Şey”