Bırak beni

Otobüs durağının bankında hemen yanında oturan genç kadına doğru yaklaşıp, kulağına "Bırak beni şimdi. Farklı otobüslere binip ayrılalım birbirimizden." diye fısıldadı genç adam.

Kadının yüzünde bir şaşkınlık belirdi ilkin. Onun söylediklerini kendine tekrarladı yeniden. Sonra yüzüne hafif ama acı bir gülümseme yerleştirip, yüzünü ona doğru çevirip, "Seni bırakamam. Beni bu dünyada ayakta tutan tek şeysin sen. Bırakırsam seni, yıkılırım." diye cevap verdi.

Genç adam hayal kırıklığı içinde ayağa kalkıp, otobüs durağının diğer ucuna geçerken genç kadın gözleri ile onu takip ediyordu. Biraz zaman geçtikten sonra tekrar onun yanına geldi. "İkimiz de biliyoruz ki, sen hiçbir zaman benim olmayacaksın. O halde neden tutuyorsun beni? Bırak beni, kendi yoluma gideyim."

"Belki de ben hiçbir kimseye ait olmayacağım, kendimi güvenle ellerine bırakabileceğim ve beni incitmeyeceğini bildiğim birisini bulana dek. Belki de hiç gerçekleşmeyecek birşey bu beklediğim. Ama, seninle geçen zaman içinde yanımda bulunman her zaman güç verdi bana. Her sabah yanında uyanmak ve seni uyurken seyretmek birisini sevebileceğimi inandırdı bana. Her akşam nehir kıyısındaki elele yürüyüşlerimiz, bana anlattığın her hikaye kendimi daha iyi tanımamı sağladı. Biraz zaman tanı bana, lütfen. Değişiyorum, bunu görüyorum."

"İçimdeki sana olan aşkım zamanla azalırken ve içindeki bana olan aşkın zamanla artmasını beklerken, bu hiçbir zaman gerçekleşmeyecek. Sen beni tam sevdiğinde, ben senden nefret ediyor olacağım. Şimdi, bırak beni ve kendi yollarımıza gidelim."

Kadın, adamın kararında ısrarlı olduğunu üç kez söylediği “bırak beni” sözleri ile anladı. İçinde ona da hak verdi. Kafasındakiler ile o kadar yoğundu ki, bir adım ötede duran, onun için atan kalbin atışlarını duyamadığını farketti o an. Bundan sonra oynabileceği tüm kadınsı oyunların onu baştan çıkaramayacağınıı biliyordu. Başını sol tarafa çevirip, onu evine götürecek otobüsün yaklaşmakta olduğunu gördü. Kendini toparladı ve "İstediğin gibi olsun. Seni bırakıyorum. Bana bağlı değilsin artık ve hayatında özgürsün." deyip elini ona uzattı.

Hiç beklenmeyen ile karşılaştığından, onun elini tutabildi sadece, diyecek birşey bulamadı. Otobüs durağa geldiğinde, kadın onun yanağından öpüp, "Hoşçakal" diyerek, otobüsüne bindi. Otobüsün kapısı kapanıp hareket etmesine ve ondan uzaklaşmasına sadece bakakaldı. Otobüs durağındaki banka oturdu. Bir an özgürlüğü hissetti, aylardan beri kilitli tutulduğu hücrenin kapısı açılmış, içinde kaybolduğunu hissettiği labirentin çıkışını bulmuş birisi gibi. Sonrasında, bir boşluk hissetti içinde, nereye gideceğini, ne yapacağını bilmeyen birisi gibi. En sonunda, kimseye bağlı kalamayacağını ve asla bir başkasını sevemeyeceğini anladı. Buna sevinse mi, üzülse mi bilemedi.