- Kategori
- Şiir
Bırakın, ölüm zaten gelecek …

İKİSİ DE ÖLDÜ...(RESİM INTERNETTEN ALINMIŞTIR)
Sıraya girip gelirler ard arda. Çağırma yeter…
Çelişik kendisi varlığın.
Yokluğun pençesine düşmeye gör
Var olduğundan pişman eder
Yokluğa razı gelmeye kadir
Sefil duygudur yokluk
Üstündeki, başındaki yokluk değil kastım
İnsanlıktan yok’luk anlatmak çabasındayım
Ne zamandı en son insanlıktan mutlu kaldığım
Ağacın dalına, denizin mehtabına, mevsimin tadına
Var olduğum kendimde kaldığım
Altını üstünü hallaç ettim us'un
Kifayetsiz çığlığıma bir ses etsin
Uzunca yol yürümüşlükten kesilmiş baldır bacak
Bitkin, fersiz bir karaltı kalmış burnumun ayırdığı gözlerim
Bakıp göremediğinden, görüp anlamadığından korkup
Yinelenen nakaratlar peşinden sürüklüyorum bedeni
Biçilmiş üç metre bezden son giysiyi girmeden
Varlığımın tadına varmak, insan olmak
Varlığı ağırlıktan ziyade hafifçe yaşayıp
Kızıla çalmışken renklerin cümbüşü
Sevdadan bahse konu edip, aşkla yoğrulmak
Gideceğimden eminlik olsa da bir yanımda
Umman olmak beklentisini taşır diğer yanında
Zamansız kuytularda can korkusunda
Kuytu da sayılmaz sonun geldiği şehir noktasında
Savaşlar görmüştüm, vurulanlar sokak ortasında
Kuytudan sıyrılmıştı ölüm çocuk yaşlarımda
Çelişmekten yılıp insanlığa dönsün niyetim
Filistinli babanın oğluna sarılışı kurşunlar altında
Kendime döküp bakmaya korkarım bu kare gelince aklıma
Akıldan geçmek mümkün olsa koyup gideceğim ardım sıra
Çaresiz yakarıp bir ona bir buna
İnsanlıktan yok’sun olmamak adına
Bir ilmek boynumda korkunun koynunda
Sabahlarda ışıksız, yollarda cansız
Dağlarda kuşsuz, evlerde ıssız
Canlarda sevgisiz kalmamak uğrunda
Ne varsa diyebileceğim
Aklımın erdiğince
Yaşımın yettiğince
İnsanlığımın aldığınca
Güvercinler uçsun göklerimde
Sevdalar, aşklar konuşulsun dillerde
İnsan ve insanlık olsun her yerde
Bırakın, ölüm zaten gelecek…
Sağlıkla ve mutlu kalın 22/09/2011
Gülay Mustafaoğlu