Birilerini yüreğinde duyumsayarak yaşamak..

Ben bir bana ulaşamadım...

Ben bana, kendimi dinletemedim, sözümü geçiremedim oysa ki ne kadar yakındın, oysa ki tam içimdeydin.. Tam benliğimle sahip olmama rağmen o kadar ulaşılmazdın ki...

Dinlemezsin hiç beni ... Hep kendi bildiğini yaparsın, hep kendi kafanın doğrultusuna gidersin...

Ben bana anlatamadım hayallerimi, düşlerimi... Umduğun, beklediğin, istediğin gibi olmaz herşey dedim... Olmayacakta dedim... Ama dinletemiyorum... Tıpkı diğerlerinin gerçekleşmeyen hayalleri ve düşleri gibi.. Çoğu şey hayallerde, düşlerde kalır tatlı bir anı olarak diyorum fakat hiç kabullenecek gibi görünmüyorsun.... Sende biraz kolaylaştırmaya çalışsan hayatını, bir bunu kabul etsen herşey kendiliğinden yoluna girecek zaten.. Kavgaların, sitemlerin, serzenişlerin son bulacak oysa..

Sürekli başkalarının seni anlamadığından şikayet eder durursun değil mi?

Daha ben bana ulaşıp, beni anlayamadım, çözemedim ki... Başkalarından nasıl beklersin anlaşılmayı.... Hem anlaşılsan ne olacak, hayallerini, düşlerini, isteklerini sana mı verecekler.. Aksine daha da olumsuzluğa itecekler.. Bunu böyle bil böyle kabul et... Anlaşılmışlık her şeyin çözümü olmayacağı için vazgeç bu sevdadan..

Her kırıldığında, her incindiğinde hep haklı olan sensin değil mi?.. Fakat hiç kimse senin haklı olduğunu kabul etmiyor değil mi? . Tam bu noktada diyorsun ki ''Ben mi çok hassasım, insanlar mı çok acımasız.''

Kapatıyorsun kapılarını, pencerelerini hiç kimsenin ulaşmaması için... Hem de öyle bir kapatış ki kimselerin ulaşmasına izin vermiyorsun benim bile..

Bu defa başlıyorsun bir taraflardan onarmaya fakat olmuyor, yapamıyorsun, beceremiyorsun daha çok yıkıp, döküyorsun duvarlarını.. Tek becerebildiğin ağlamak.. ağlıyorsun gece gündüz, aklına her estiğinde.... Ağlayarak düzeleceğini sanıyorsun herşeyin fakat yanılıyorsun.. Bu durumlarda alıyorsun beni yanına, izin veriyorsun sana ulaşmamı..

Ben benimle başlıyorum zifiri karanlık gecelerde, ıssız odalarda gözyaşlarımızı içimize akıtarak ağlamaya.. Nasıl olsa ben, benim gözyaşlarımı zayıflık olarak görmeyeceğim, eleştirmeyeceğim, altında başka manalar aramayacağım bir başkaları gibi... Dürüsütlüğümü, samimiyetimi, acımı sadece ağlayarak anlatabildiğimi bir ben biliyorum ve kabul ediyorum..

Tüm bu asilik, söz dinlemezlik, inatçılık niçin bende bilmiyorum aslında...

Aslında ne zor tüm bunları yaşamak, birilerini yüreğinde duyumsayarak...