Bitti

Herşey yaşandı ve bitti. Buna inanıyorum. Hiçbir güzellik kalmadı bizlere. 80'lerdi, sonra 90'lar. Herşey ne de güzeldi... Her gün hatırlayıp o günleri, bugünümden soğuyorum. Yarını ise düşünmek bile istemiyorum.

Siyah beyaz bir televizyon olsun, saçma sapan pop şarkılarıyla hoplayalım istiyorum. Küresel ısınma hayalimizde bile canlanamasın mesela... Ya da geleceğe dair güzel planlar yapabiliyor olalım...

Düşünsenize ne kadar hazin... Onca güzel hayallerimiz şu an bu haldeyse, bugün geleceğe dair umutlarımız yarın hangi kostümlerle çıkacak karşımıza? Daha ne kadar kötü olacak? Barajlar kurudu, kalabalıklaştık. Az olup öz olma durumundan soyutlandık bir kere. Çok ve manasızız artık. Boşuz boş! Bomboş hem de öyle böyle değil. Bizi okutmaya yetmiyor üniversiteler, beyinlerimiz de verileni alacak kadar iyi çalışmıyor çoğunlukla. Magazin programlarını izliyoruz kültürlenmek yerine. Ne de olsa ölümlü dünya! Vakit kaybı geliyor okumak değil mi? An'ı yaşa felsefemiz yarınımızı öldürüyor. Yanlış seçimler yapıp bunların sorumluluğunu kabul etmiyoruz çoğunlukla. Yanlış yönlendirildiğimizi savunurken ne kolay değil mi? Oysa ne kadar kolay olan kandırılmaya olan musaitlik durumumuz.

Herşey yaşandı ve bitti. Benimse en güzel zamanıma, çocukluğuma denk geldi. Renkleri o zaman tanıdım. Kırmızı neymiş, yeşil neymiş o zaman öğrendim. Sonra insanlar beynime siyahı kazıdılar. Gün geçtikçe grileşen cıvıl cıvıl herşey, artık olabildiğince soluk ve karanlık. An be an daha fazla alana yayılan bu karabasan beni korkutmaktan ziyade üzüyor. Zamanın dizginlerini onun eline bıraktık ve yarına olan özlemlerimiz dünümüzü mahvetmişken bugünümüze göz dikti ve -anı yaşamaktan kastım buydu işte- anımızı yaşayacağız diye düşünmeden ettiğimiz her haraket dünlerimizi daha çok öldürdü.

Evet zaman bir karabasanın yönetimine geçti ve acımasızca kırbaçladı bizi akarken hızlıca.

Herkes cığırından çıktı. Dünya yörüngesinden saptı. Son güzel yıl olan 1999'da gömdüğümüz binlerce insanla beraber yaşanmış tüm güzel zamanlarımızı da gömdük. Evet, renklerimizi kefen yaptık geçen yıllara. Sonra bir milenyum geldi. Karabasan'ın kod adı milenyum...

Herşey yaşandı ve bitti...

Şimdi yeterince kararmasını bekliyoruz gökyüzünün yalnızca. Az kaldı dumandan nefessiz kalmamıza. Az kaldı zehirden kör olmamıza. Belki çoktan olduk, fakat beynimize gitmedi henuz sinyalleri.

Bağıramıyoruz, bağırsak da kendimizden öteye gitmiyor seslerimiz. Kıpırdayamıyoruz, uyanamıyoruz. Dünya.. Ne ölebiliyor, ne yaşayabiliyoruz.

Gülümsemelerimiz ne kadar yapay, mutluluklarımız ne kadar anlık artık.

Herşeyi anında yaşıyoruz ve bitiyor. Evet olması gerektiğini savunduğunuz gibi anı yaşıyoruz. An geçiyor, herşey ölüyor.

Herşeyimiz bu yüzden geçip gittiğimiz yıllarda tutsak kalıyor.

Tüm güzellikler yaşandı ve bitti. Tüm bitenlerle biz, öldük ve gömüldük.

22tem 07 pzr

20:53