- Kategori
- Doğal Hayat / Çevre
Bu güneş böyle yabanken gitmiyor, geçmiyor boğazımdan denizsiz, çiçeksiz...
Bu güneş böyle yabanken gitmiyor, geçmiyor boğazımdan denizsiz, çiçeksiz...
Ben yazarların çiçekleri anlatmasını severim en çok… Manolyaları, kasımpatıları, Ortancaları. Ne zaman okusam yanı başımda açmıştır sanki kokusuna, güzelliğine, büyüsüne kapılıveririm. Romantik gülleri uzaktan kestirir açelyalar. Onlarda aşk yaşarlar aralarında. Papatyaların aşığı küçük sarı yıldızlardır mesela, sahi nedir o çiçeklerin adı? Bir yazar yetişmeli şimdi imdadıma.. hani sarı yaprakları yüzüymüşte terlemiştir sanki sıcaktan.. telaşlı, parlak, sapsarı..
Bu şehir bu binalar benimle boy atarken ve çoğalırken her bir köşe başında tanımak ne zor bahçe çiçeklerini.. Nasıl da hızla omuz omuza verdi apartmanlar, nasıl bir hayat mücadelesine girdi anlamadım. Balkonlar iyice daraldı, adına Fransız balkonu dendi.. Yeni modası oldu insanların.. Küçük saf çiçeklerin yerini büyük heykeller alıverdi çarçabuk.. Doğadan uzaklaşıldı… Gün oldu makinelerle konuştu insanlar, karşısındaki aşkın sıcacık nefesini kulağında ısınan bir cihazda buluverdi.
Ben bu yüzden seslenirim hep yazarlara, bu yüzden gözlerim bağırır her satırda. Anlatsınlar isterim çiçeklerimi.. Birine aşktan yollanan orkideleri, koca pembe papatyalarla karışık düğün buketlerini ve hatta cenaze çelenklerini çok iyi bilirimde bahçe çiçeklerini, zakkumları, akşamsefalarını özlerim nicedir. Sarmaşık güllerini özler duvarlarım. Kapılarımın tacı hanımelilerim neredeler?
Bir yazar yetişmeli şimdi imdadıma… Bu güneş böyle yabanken gitmiyor, geçmiyor boğazımdan denizsiz, çiçeksiz.
Ben bu yüzden yazarların çiçekleri anlatmasını severim en çok, ben bu yüzden yazmayı severim en çok.
Hatice Demir
- Toplam blog
- : 37
- : 428
- Kayıt tarihi
- : 01.11.07
İçimden geldiği gibi.... ..