- Kategori
- Deneme
Bulutlar geçiyor kimsesizliğin kıyısından usulca

Bulutlar geçiyor kimsesizliğin kıyısından usulca
Bulutlar geçiyor kimsesizliğin kıyısından usulca. Bozkırın ıssızlığında toprak bir damla suya hasretken kuru sıcak rüzgarlar kavuruyor dört yanı. Bulutlar geçiyor gecenin bir yarısı. Geçip gidiyorlar umarsız, durmuyorlar.
Baykuşlar bağırarak geçiyor önümden karanlıkta; az ötedeki yaşlı ahlatın dallarından geliyor sonra sesleri. Tekrar mutlak sessizliği örtünüyor gece. Bulutlar geçiyor kimsesizliğin atlas kıyısından usulca.
Kıraç tepelere doğru gidiyorlar. Kıraç tepelere gidiyor ruhum bir buluta asılıp. Dağların lacivert gölgelerine saklananlara yanaşıyor ürkütmeden, dikenli çalıların arasından süzülüp serin toprağa uzanıyor, gözlerini yıldızlara dikmiş. Suskun yıldızların yitip giden çizgilerini izliyor.
Bir baykuş çağırıyor uzaklardan, geceyi titreten çığlığıyla ve susuyor sonra. Gece sonsuz sessizliği örtünüyor yine; üşüyor...
Sonsuzluğun neresinde duruyorsan, tam da onun merkezinde duruyorsundur.