- Kategori
- Anılar
Büyük adamlar

Gençlik yılarımızda bizlere model olan insanlar vardı. Merde namerde boyun eğmezlerdi. Allah’tan başka kimsenin karşısında diz çökmezlerdi. Yoksuldular ama gönülleri zengin adamlardılar. O adamların hiç paraları olmazdı. Onlar parasız ve yoksulların
Gençlik yılarımızda bizlere model olan insanlar vardı.
Hamallık yaparlardı, inşaatlarda çalışırlardı, ekmeklerini helalinden taştan çıkartırlardı.
Semt pazarının sonlarında en ucuzundan sebzeleri toplarlardı,
Merde namerde boyun eğmezlerdi.
Allah’tan başka kimsenin karşısında diz çökmezlerdi.
Yoksuldular ama gönülleri zengin adamlardılar.
O adamların hiç paraları olmazdı. Onlar parasız ve yoksulların dostu olurlardı.
Bir gece yarısı kendi çocuğu veya komşusunun çocuğu hastalansa hiç düşünmeden sırtında ki ceketini, kolunda ki saatini satarlardı. Bir canı yaşatmak için.
Dostlarını sattıklarını kimseler görmemiştir.
Yaraya merhem, dostlara can olurlardı.
Bir duvarın dibine saatlerce oturup kendisi ile konuşurlardı.
Tüm öfkelerini bir sigara dumanı olarak havaya savururlardı.
Allah'tan başka kimseden korkmazlardı.
Yürekte vardı onlarda, bilekte.
Bedel ödemekten asla çekinmezlerdi,
Gururla okşarlardı bileklerinde ki kelepçeyi,
Onurla bakarlardı insanların yüzüne.
Ne kimsenin karşısında eğildiklerini gördüm, ne de el etek öptüklerini.
Benim gençliğimde böyle adamlar çoktu.
Her mahallede bulunurlardı.
Onlar bizim için Büyük Adamlardı.
Şimdi günümüzde onların bıraktıkları boşluğu dolduranları gördükçe,
Çıkarı için vicdanını terk edenleri gördükçe,
Makam, mevki için her türlü çirkinliği göze alanları gördükçe,
Düşene bir tekme de çıkarı için vuranları gördükçe,
Gelecek adına neden korkmam gerektiğini,
Geleceğe neden güvenmediğimi daha iyi anlıyorum.
Gençliğimin bu büyük adamları övünmeyi bilmedikleri için bunların yiğitliklerini hiçbir kitap yazmadı.
Bize kalan onların büyüklüğünü anlatmak oldu.
Yeni bir yazıda buluşmak dileği ile…