Büyüyorum ama Ruhum hala bir Çocuk

İçimizdeki çocuk hiç ölmesin...

Yirmili yaşlarımdan beri

Hep kırk yaşıma gelmeyi bekledim

Benim için kırk yaş olgunluk demekti

Daha mantıklı düşünmek

Daha ciddi olmak

Doğruyu yanlışı daha kolay ayırt edebilmekti

Her geçen yıl çeltik attım zihnimdeki bu düşünceye

Git gide yaklaşıyorsun dedim kendi kendime

Yaş ilerledikçe yaşını söylemeyenlerin aksine

Ben hep yaşımı sevinçle söyledim herkese

Şimdi kırk yaşıma az kaldı

Ama yaklaştıkça

Bu sefer kafam karışmaya başladı

Git gide olgunlaşacaktım ya hani

Daha bir ciddi, daha bir ağır olacaktım

Hatalarım azalacaktı hani

Oysa bakıyorum

İçimdeki o çocuk hala benimle

Enerji dolu, kıpır kıpır,

Durmadan şakalar yapıyor herkese

Hala biraz saf, biraz çılgın, biraz delice

Oğlunun bile çok komiksin dediği

Şaklaban bir anne işte, düşünsenize

Şimdi kırklı yaşlara yaklaşınca anladım

Galiba yaşta değilmiş marifet;

İnsanın içindeki çocuktaymış keramet...

İstanbul doğumluyum. İçimden geldiğinde yazmak ve yazılarımı sizlerle paylaşmak için buradayım. ..