- Kategori
- Dostluk
Can dostum

Sabah güne gözlerimi açıp yeni başladığımda, bir telefonla, telefondaki o sesle birden içimdeki tüm çiçekler, güller, menekşeler, nergisler hepsi ama hepsi tüm güzellikleriyle açtılar... Güneş sanki aylardır ilk defa göründü... Kalbim bir dost için bütün gücüyle atmaya başladı. Yaşadığımı hissettim. Çok ama çok uzun zamandır görüşmediğim dostum, dostluk adına aklına gelen tek insan olduğum için bana bir şekilde ulaşmaya çalıştığını ve sonunda bunu başardığını ve aradığını söyledi... Tanrım, çok güzeldi. Uzun uzun konuştuk telefonda ne kadar konuşulursa... Bir sürü soru sorduk birbirimize görüşmediğimiz zamanlarla ilgili... Merak ediyorduk bu süreçte hayatımızda önemli değişiklikler olup olmadığını... Çok güzel ve mutluluk verici bir konuşma oldu. Bütün gün içimde o mutlulukla, güneşle ve çiçeklerle oturdum. Anılarıma daldım. Özledim..
Akşam olduğunda ise bir hüzün çöktü içime. O eski mutlu günleri anımsadığımda şu anda hayatımda ters giden bir şeyler olduğunu ve çok mutsuz bir hayatım olduğunu anladım. Şu an dostum yanımda olsaydı diye düşündüm. İçimdeki hüznü hemen etkileyici bir şiir okuyarak umuda ve neşeye dönüştürürdü. Tıpkı eskiden olduğu gibi… Sıkıntımı atmam için beni gece vakti çığlık çığlığa sokakta koşmaya ikna ederdi. Ya da bayır aşağı yuvarlanalım, dertlerimiz dökülsün derdi. Ya da gecenin karanlığındaki ışıl ışıl yıldızlara bakarak yine öyle bir şiir okurdu ki , sessizce ağlardık sonra gözyaşlarımızı birbirimizden gizlemeden.. Gökyüzünü seyrederdik. Belki bir yıldız kayardı, dilek tutardık.. Dostlun gücünü taa içimizde hissederdik yine... Tıpkı eskisi gibi... Ve aradan yıllar geçse de hiç görüşmesek de, çok uzun mesafeler girse de aramıza bilirdik biz hep beraberiz ve yollarımız hep bir…
Teşekkürler sana dost... İçimde açtırdığın çiçekler ve aylardır görmediğim güneşin yüzünü bana gösterdiğin için. Teşekkürler...