Can Yücel'e itirafımdır

(Keşke kendini bırakıp gitse insan, ama olmuyor.)

Can Yücel

Can abi

Ben beni

Her sabah kahvaltısında bırakıyorum

Bir çay bardağı demlere

Hayallerimi

Yudumlarken

Raks ediyor bedenim

Bütün özlemlerime

Sonra duruluyorum

Kendime bakıyorum

Üstümde

Gerçekten üstümde

Garip bir pijama

Yana kaymış tokam

Saçım yarı alalı

Boyası yarım

Uyanıyorum

Şekerin dibindeki bitmişliğe

Ve

Bende

Beni bırakıyorum

O dem kokusunda ki dibe

Dönüyorum hangisi gerçek nefeslere

Ve diyorum ki…..