Canın canıma değdi

Ne varlığın ne de yokluğum

Dokunmasaydım düşlerine

Uzanmasaydım hayallerine

Yıkık dökük kaldım kendi hücrelerimde

Kördüm sağırdım seni severken

Gerçekleri göremeyecek kadar

Gerçekleri duyamayacak kadar

Ne gaflet ki içim içim sızlatan

Boğuluyor sensiz bir nefeste

Salıncak kurdu deli gibi sallanıyor

Kurtuluşum olur diye canına meydan okuyor

Hangi dert beni bitirir diye asıyor kendini

Yürüdüm yürüdüm düşlerinde yoksul kaldım

Bir yanım çıplak bir yanım kimsesizlik dergahındaydı

Ağladım ağladım kanlar aktı dilimden

Düğümlendim her bakışına

Öyle bir sokağındayım ki çıkmazlarım oldu

Seni sensiz kabul ettim ya

Artık çayımı da şekersiz içiyorum

Olurda senin düşlerini acıtırım diye

Gün elbet doğar da ben nasıl doğarım o gönle

Çoraklaştı kalbim söz damlalarında

Her yanı mıcır oldu çıkılası yok artık

Seni sana bıraktım sevgimle

Sustum sensizliğe

Ben derdim dertliyim çaresiz

Ben hiçim senin yanında sensiz

Canın canıma değdi değeli

Dudağımdan bile dökmek istemedim seni

Olurda dedikodu olur aşkımız diye

Kalsın bedbaht aşkımız hapishanelerde

İnsanlar için en güzel hediye, hiçbir masrafa ihtiyaç göstermeyen tatlı bir gülümseyiştir. Hz. S..