- Kategori
- Gündelik Yaşam
Çaresizliği iliklerimde hissettim..?

Eve dönmek üzereydim, telefonum çaldı. Arayan:
-Güzel can dostum, değerli hayat arkadaşımdı. Yani sevgili eşim. Bugün çok mutluydu. Romanya' da çalışan kardeşimiz bugün kısa bir süreliğine İstanbul'a gelmişti. Marketten alınması gereken birkaç şeyin siparişini verdi. İstediklerini alıp marketteki kasaya geldim. Hemen önde orta yaşlı bir anne ve 5-6 yaşlarında bir çocuk aldıkları ürünleri torbalara yerleştirmeye çalışıyordu. Tüm ürünler barkod okuyucudan geçince görevli kasiyer bayana dönerek:
-26.2 YTL dedi.
Bunu duyan bayanın gözleri buyudu; alt dudağını ısırdı. Kasiyere dönerek:
-Bu kadarcık şey 26 milyon mu?
dedi. Oğlu dikkatli gözlerle annesini izliyordu. Kadıncağız çaresiz aldıklarından bazılarını geri vermeye başladı. Bir an içimden:
-Eksik kalanı ben veririm..!
demek geçti. Ama burası İstanbul' du. Nasıl böyle birşey diyebilirdim ki. Nasıl anlar, nasıl tepki gösterirdi. Açıkcası göze alamadım. Kasiyer tekrar hesapladı ve:
-20.65 YTL.
dedi. Zavallı kadıncağız daha da sıkılmış ve utanmış bir yüz ifadesiyle şekilde:
-65 Yeni Kuruşu sonra versem olur mu?
dedi. Ancak kasiyer kız buna kayıtsız kaldı. Bir an kasiyerle göz göze gelip kaş-göz işaretiyle derdimi anlatmayı planladım. Ancak bu gencecik kızın bu tür işaretlerle durumu hemen anlayacağına dair şüphelerim olduğu için bunu da yapamadım. Geri verilen bir kavanoz reçelle toplam miktar kadıncağızın elinde kalan 20YTL' nin altına düştü.
Kendimi çok çaresiz hissettim. Yapabildiğim tek şey anne-oğul giderken arkalarından bakmak oldu. Keşke daha fazlasını yapabilseydim..!
Hoşcakalın..