Çocuğa karşı katı ve sert bir tutum sergilemenin zararları

Çocuk Yetiştirirken yapılan bazı otorite hataları istenilen sonuçların doğmamasına ailesel bağların kopmasına, çocuğun sosyal alanda sıkıntı ve problemler yaşamasına neden olmaktadır. Bu durum toplumda aile yapısının bozulmasına kadar sonuçlar doğurabilir.

 

Katı ve sert bir eğitimle büyütülen çocuk toplumlarda istendiği noktada olması gerçekten bir mucizedir. Çocuğunu, kendi idealinde yaşattığı kalıplara uygun küçük bir yetişkin yapma çabasıyla yola çıkan ana - babaları çoğunlukla bu katı ve hoşgörüsüz tutum içinde görürüz. Onun bir çocuk olduğunu unutmuş görünürler.

 

En doğal yaramazlıklarını, çocukça isteklerini dahi anlayışla karşılamazlar. Gözleri sürekli olarak çocuğun üzerinde göz hapsindedir. Davranışlarında, oturuşunda, kalkışında, konuşmasında, gülmesinde, yemesinde kusur ararlar ve doğal olarak bulurlar da. Bu durum çocuğun güvenini ortadan kaldırmakla birlikte pısırık bir yapı kazanmasına neden olur. Onu sürekli olarak yeter, azarlar, horlar ve hatta döverler. Böylece onu kendi istedikleri kalıba gitmeye zorlarlar. Yaptırım gücü kendilerindedir çünkü. Zorlama ve baskı ile büyütülen çocuğu her zaman avuç içinde sıkıştırılan bir balona benzetirim; mutlaka fırsat bulduğu bir anda veya boşlukta kendini salması ve normal durumdan daha da geriye düşmesi olasıdır. Ayrıca böyle anne babaların isteklerinden en ufak bir ödün vermemesi, belki çocuk sonunda istedikleri kalıba girer. Amaçlarında başarıya ulaşırlar ve bir çocuk yetişkin yaratırlar. Ancak bu arada çocuğun kişiliği silinir, özgüveni yiter. Bir çocuk yetiştireceklerine bir robot programladıklarını ana - baba pek geç farkına varırlar. Farkına vardıklarında ise iş işten geçmiş ailedeki manevi sevgi bağı kopmuş olabilir.

 

Bu ortamda büyütülen çocuklar, çoğu kez çocuk, kendinden beklenenleri veremez. Bir yanda doğal eğilimleri, öte yanda buna zıt kendinden istenenler vardır. Bütün bu yaptırımlar çocuğu bir kıskaç gibi sıkar, kurtulmak için çeşitli çareler arar. Her girişimi çoğu kez yeni baskılara, yeni cezalara ve azarlara neden olur. Bütün bunların sonunda çocuk dengesini yitirir. Ya tümü ile çığırından çıkar yada renksiz, kişiliksiz bir varlık olur. Sonuç olarak tüm çaba ve uygulamalara karşın amaç gerçekleşmez.