- Kategori
- Gündelik Yaşam
Çocuklar neden kurban!
Geçen akşam Cihangir' den Taksim' e doğru çıkıyordum. Yağmur yağıyor ve hava soğuk... Acele acele koşarcasına yürüyorum ki bir çocuğun yanından geçtim ve duraksadım. Tekrar arkama baktım. İçim ürperdi, ben üşümüyordum ama o çok üşüyordu. Bir an ona bakakaldım, yüzüne, çelimsiz vücuduna. Öyle anlamsızca yere bakıyordu, vücudu iki büklüm yere çömelmiş... Gerçekten çok acelem olmasa inanın onu alıp sıcak bir yere götürüp yedirmek, giydirmek ve sarılmak istedim.
Çünkü ben bir anneyim...
Ama malesef arkama dönüp koşturmaya devam ettim. Ama çocuk aklımdan çıkmıyordu...
Kaldırımın üzerinde boya sandığı ve boyaları kırılmış... O küçücük yavrucak kenarda büzüşmüş ööyle duruyordu. Ona bakarken yüzüme bile bakmadı. Dilenmedi... Sanki koskoca bir adamdı... En fazla 5-6 yaşlarında bir ADAM! Allahım dedim, neden? Bu nasıl bir hayat? Yaşıtları sıcacık yuvasında bir sonraki oyuncağını sipariş ederken, bu zavallıcık neden soğuk kaldırımda? Üzüntümün derecesini tahmin bile edemezsiniz...
Ben parasızlığın ve yoksulluğun harcadığı hayatları düşünürken asıl şoku şöyle yaşadım: Bir arkadaşıma ondan bahsettim. Çocuğu anlatırken o da bana "Önünde boya sandığı mı vardı, kırık?" demez mi?
-Nasıl yani????
Meğer bu bir tezgahmış, inanamadım. Muhtelif yerlerde bu şekilde para toplatılıyormuş çocuklara... Ama bu daha da kötüydü! Gerçek olsaydı en azından çocuk parası olmadığı ve tek dayanağı olan boya sandığı kırıldığı için üzülürdü. Ve bir hayırsever ona para verdiğinde mutlu olabilirdi. Oysa şimdi... Allahım kim para verirse versin onun sandığı onarılamayacaktı... Ve bu çocuk bu sahtekarlığı biliyordu. Bir çocuğun böyle bir sahtekarlığı gerçekleştirmesi, hem de 5 yaşında bir çocuğun! Onun küçücük yüreğinin, aklının, bedeninin böyle bir pisliğe alet edilmesi... Affedemiyorum...
Bunu ona yaptıranların zihniyetini hayret ve nefret ile kınıyorum.
Ve o küçücük çocuğu çook seviyorum...
- Toplam blog
- : 8
- : 588
- Kayıt tarihi
- : 31.01.07
İstanbul'dayım.30 yaşındayım. Kendimi anlatmaktansa anlaşılmayı yeğlerim... Yaşamı seviyorum, gökyüz..